Tag

Persoonlijk

Browsing

Ik werd gepest: hoe kijk ik er nu op terug?

In de eerste twee klassen van de Middelbare School werd ik voor het eerst geconfronteerd met pesten. Sterker nog, ik was het pispaaltje. Iets wat ik nooit had verwacht en ik kan toch wel zeggen dat het een stempel op me gedrukt heeft.

Middelbare school

Na een fijne basisschooltijd, brak een nieuwe periode aan: de Middelbare school! De eerste weken vlogen voorbij. Alle nieuwe indrukken kregen een plaatsje en al snel had ik door dat ik niet echt lekker meekwam en begon langzaam te zien hoe gemeen sommige klasgenoten waren. Wat belangrijk was waren de juiste kleding, de juiste mensen om je heen, goed gebekt zijn en je was helemaal tof als je ook nog eens uitblonk in allerlei vakken.

Ik droeg vooral kleding die ik zelf mooi vond, deed mijn haar hoe ik het leuk vond en was best oké met mezelf. Ik had totaal niet in de gaten dat ik een makkelijk pispaaltje was en zag vooral de goedheid in mensen. Ik werd buitengesloten, er werd gemeen over mij gepraat, als laatste gekozen met gym en dan nog werd er discussie gevoerd over dat ze mij echt niet in hun groepje wilde.

Doodongelukkig

Ik werd doodongelukkig en mijn schoolwerk werd steeds minder belangrijk voor me. Ik haalde slechte cijfers, meldde me steeds vaker ziek en kwam op het punt dat ik echt niet meer naar school wilde. Alleen als ik in een andere klas geplaatst zou worden, wat helaas niet ging gebeuren. Wel mocht ik praten met een vertrouwenspersoon en werd ik 1x per week in een groepje geplaatst met andere leerlingen die geen aansluiting hadden. Ik was daar best pissig om, ik werd gepest en buiten gesloten dus moest ik aan mezelf werken? Want meer dan een waarschuwing tijdens het mentoruur kregen de pesters en buitensluiters niet. Sommige leraren deden gewoon mee met opmerkingen maken en je nog meer voor lul zetten dan je je al voelde.

Ik weet nog steeds niet hoe ik me door deze twee jaar heb heengesleept, maar wat was ik doodongelukkig. Wat vond ik het gemeen dat andere mensen je zo naar beneden konden halen. Het heeft echt wat met mijn zelfvertrouwen en geloof ik mensen gedaan. Gelukkig ging ik in het derde leerjaar naar een andere klas. Ik hoorde nog steeds niet bij de populairsten, maar het ge-etter en buitensluiten was niet meer aan de orde.

Boos

Boos

Hoewel ik echt jarenlang boos ben geweest op mijn pesters en dat bij tijd en wijle nog ben, heb ik wel andere denkbeelden gekregen. Zo ben ik er van overtuigd dat de lijn tussen pesten en gepest worden flinterdun is. Het zijn niet de pesters die de boel aanjagen, maar de toejuichers die het in stand houden. En hoe wel zijn alleen maar aanmoedigen en af een toe olie op het vuur gooien, zijn zij juist degene die aangepakt moeten worden.

Door deze gedachte kan ik toch enigszins positief terugkijken op die lastige jaren. Ik ben er namelijk van overtuigd dat het niet om mij als persoon te doen was, maar dat ik toevallig een makkelijk doelwit was. Ik ben daarom niet een minder mens en dat doet mijn zelfvertrouwen goed. Met dit zelfvertrouwen durfde ik het ook aan om een blog te starten. Mijn eigen website waar ik artikelen en video’s plaats. Waar ik bepaal wat mooi en goed is. De fijne reacties en het feit dat mensen lezen en kijken via mijn website geven mijn zo’n inspiratie en kracht. Ik kan en mag mijzelf zijn!

Wat ik iedereen wil meegeven die last heeft van pesters: het gaat een keer over. Vroeg of laat komt de dag dat je niet meer interessant bent om voor schut te zetten. Houd vol!

Ben jij gepest of heb jij wel eens iemand gepest?

Een persoonlijke update

Mensen, ik loop hopeloos achter met mijn blogplanning. Afgelopen donderdag kwam er zelfs geen video of artikel online! Omdat ik toch wel erg houd van enige routine en dit niet goed voelt, praat ik jullie bij in een persoonlijke update.

Megadruk

Verwacht geen ernstigheden of een juicy reden van mijn gemoedstoestand, haha. Ik zit op een hoop vlakken echt heerlijk in mijn vel. Ik geniet enorm van de dagen samen met Jeroen en Max en probeer daar ook wat meer tijd in te stoppen, dat verdienen ze. Ook zijn de eerste maanden van het jaar altijd megadruk met verjaardagen en andere (leuke!) verplichtingen. Ook probeer ik elk moment te genieten van mijn zwangerschap. Mijn beginnende buik, het getrappel van het druktemakertje en zelfs de ongemakken zoals mijn tergend slechte longinhoud en mijn gewaggel waardeer ik.

Het is dus voor mij een beetje zoeken waar ik mijn vrije tijd aan besteed. Dit doe ik graag aan mijn gezin, familie en vrienden, maar ook aan mijn geliefde website. Ik vind het zo enorm leuk om artikelen te schrijven. Elke keer weer leuke onderwerpen verzinnen om over te schrijven en dat maken tot iets moois, iets van mezelf. Ook krijg ik steeds meer opdrachten en dat is voor mij de bevestiging dat ik het best oké doe. Men wil mij gewoon betalen!

Beauty

Beauty

Oorspronkelijk begonnen ik met schrijven en filmen over Beauty. Al snel kwamen daar persoonlijke en lifestyle items bij. Inmiddels kan ik concluderen dat het zwanger zijn en het (opnieuw) krijgen van een kindje een grote plaats in mijn leven heeft en dat zie je dus ook op mijn website. Ik kan me dus voorstellen dat als je me ooit bent gaan volgen voor het Beautygedeelte, je nu  een beetje op me uitgekeken en gelezen raakt. Ik wil me voor nu niet vastleggen op een bepaalde niche, maar schrijven over waar ik mij op dat moment mee bezig hou. En dat is nu iets minder met Beauty, maar dat komt vast wel weer terug.

Youtube

En dan hebben we nog Youtube, iets wat lange tijd echt veel plezier gaf, zie ik nu als een opgave. Ik hik enorm tegen het opnemen van video’s aan en vertoon daarin iets te veel opneemontwijkend gedrag, haha. De video’s die goed scoren, zijn shoplogs en dan met name van AliExpress. De rest scoort beduidend minder en dat motiveert natuurlijk ook niet. Hoe dit zich verder gaat ontwikkelen, weet ik niet. Ik denk dat ik gewoon een video maak wanneer ik daar zin in heb en anders niet. Moeten jullie het dus gewoon even lekker met mijn artikelen doen.

Nou, genoeg geleuterd. Ik ga proberen weer een beetje bij te komen met artikelen schrijven zodat ik weer regelmatig content heb. Voor jou, lieve lezer, bedankt dat je me leest en kijkt, waardeer ik enorm!

Trots op mij-tag | Een terugblik op 2017

Linda van Volmaakt Onvolmaakt  is van mening dat het ontzettend belangrijk is om trots op jezelf te zijn en die mening deel ik met haar. Zij maakte de Trots op mij-tag, een terugblik op 2017 en tagde mij hierin. Het is niet zomaar een tag waarin je lukraak een aantal dingen noemt waar je trots op bent. Het gaat om dingen die jezelf gedaan hebt, of juist gelaten hebt. Prestaties, klein of groot. Als het er maar voor zorgt dat je trots op jezelf bent.

Als ik heel eerlijk ben, vind ik het best lastig om vijf dingen te noemen waar ik trots op ben.  Niet omdat ik niets kan noemen of verzinnen, want ik heb echt wel dingen waar ik trots op ben, maar vijf is weer zoveel, haha. Weet je wat? Ik begin gewoon!

Eindelijk een hobby!

Ik heb de afgelopen jaren heel wat hobby’s versleten. Van scrapbooken tot schilderen en van haken tot koken. Alles probeerde ik drie keer en daarna vond ik het niks meer aan. Maar eindelijk heb ik iets gevonden waarvoor ik helaas het gruwelijke woord Passie wel voor kan gebruiken: het bloggen en vloggen voor mijn website. Eindelijk een hobby! Man, wat vind ik dit leuk en wat ben ik trots dat ik dit al bijna twee jaar volhoud. Het voelt niet als moeten en ik heb er enorm veel plezier in. Ik ben best een quitter in veel opzichten, maar dit blijft leuk!

De groei van EkeBrouwer.nl

De groei van EkeBrouwer.nl

Aan het begin van 2017 heb ik een poging gedaan om doelen te stellen wat betreft de groei van EkeBrouwer.nl. Toch vond ik dit lastig. Hoe ga ik ze behalen? Is het wel reëel? Wat als ik ze niet haal? Langzaam aan verdwenen ze naar de achtergrond, maar telkens als ik in de buurt van zo’n doel kwam, raakte ik toch gedreven om het te halen. De doelen hadden, heel verrassend, met groei te maken en ik ben blij en trots dat ik ze gehaald heb!

Het overwinnen van mijn oververmoeidheid

Ik heb er een paar pittige jaren opzitten waarin ik doordenderde en het krijgen van een kind en de veranderingen die dit met zich meebracht onderschat heb. Nu ben ik al niet gezegend met veel energie door mijn slechte gehoor, maar niet beseffen dat de komst van een kleintje ook veel impact heeft, was niet zo slim. Met behulp van een enorm toffe psychologe en ruimte van mijn werk om te herstellen en te werken aan mezelf, heb ik geleerd hoe ik mezelf staande hou en blijf houden. Hier gaan natuurlijk wel superveel credits naar Jeroen, want mede door zijn inzet en ondersteuning werkt het. Wel vind ik het enorm spannend wat de komst van een tweede kleintje gaat doen en wil ook goed de tijd nemen om de juiste balans te vinden.

In verwachting raken

In verwachting raken

Dit is misschien een beetje een gekke, maar toch ben ik trots dat het mij (ja, Jeroen had er ook een zeker aandeel in) gelukt is om in verwachting te raken. Ik was de hoop namelijk best wel heel erg kwijt en had niet verwacht dat het ons op een natuurlijke manier zou lukken. Mijn lijf gaf alle signalen van een naderende menstruatie, dus de afspraak in het ziekenhuis om te starten met IUI had ik nèt ingepland. Op de valreep toch nog zwanger! Mijn lijf werkt gewoon en was klaar om een kindje te laten groeien in mijn buik!

Mijn huwelijk

Vijftien en een half jaar samen en acht en een half jaar getrouwd. Oké, ik doe dit niet alleen, maar mijn aandeel helpt zeker om ons huwelijk en relatie te laten slagen. De meeste tijd gaat het van een leien dakje, maar er zijn genoeg momenten waarop we keihard werken en door minder leuke tijden gaan. Tijden waarin andere stellen ermee stoppen en uit elkaar gaan. Dit willen wij pertinent niet en we doen er ook alles aan om dat niet te laten gebeuren. Afgelopen zomer is er een moment geweest waarin het door mijn toedoen niet lekker liep. Het heeft ons beide op scherp gesteld en ik wil nu meer dan ooit alles op alles zetten om onze relatie te laten werken. Het lukt en daar ben ik enorm trots op!

Nou, volgens mij is het mij toch aardig gelukt om vijf dingen te noemen waar ik trots op ben. Ik wil graag Irma taggen om deze Tag in te vullen. Maar nog meer ben ik benieuwd waar jij trots op bent! Laat je het weten in de comments?

Een terugblik op 2017: het was me een jaar!

Een terugblik op het afgelopen jaar, een veelbewogen jaar vol verdriet en geluk. Samen met jullie blik ik terug op 2017 en dit doe ik door middel van de tag die ik vorig jaar ook gebruikte. Ik hoop dat jullie, net als ik, toch een prachtig jaar achter de rug hebben, ook al was het soms pittig. Lees lekker verder voor mijn terugblik op 2017, want het was me een jaar!

Ik kijk met een trots gevoel terug op…

Hoe het mijn gezin vergaan is het afgelopen jaar. We hebben het fijn met zijn drietjes, want het was niet altijd even gezellig. Die vent van mij is een gouden exemplaar en verdient een lintje! Dat het ons gelukt is om zwanger te raken zonder hormonen en behandelingen is ook wel iets om trots op te zijn, maar dat klinkt een beetje gek, haha.

Ook ben ik nog steeds trots op wat ik met mijn blog bereik. De eerste twee betaalde samenwerkingen zijn een feit en dat vind ik toch wel een bekroning op mijn werk! Verder groei ik op deze blog als op Youtube gestaag door en ben blij met jullie als lezers. Liefde voor jullie!

Ik denk met een lach terug aan…

Ik denk met een lach terug aan…

Mijn stedentrip met vriendin Sharon! In augustus zijn we met zijn tweetjes naar Timisoara in Roemenië geweest en dat was heerlijk! Het gezelschap van Sharon is altijd fijn, maar om ook even geen moeder en vrouw te zijn en goede gesprekken te voeren: heerlijk! Wat mij betreft doen we dit nog heel vaak over!

Een aantal hoogtepunten van afgelopen jaar vond ik…

De ontmoeting met Elise van EliseJoanne.nl vond ik fantastisch! Maar ook onze heerlijke vakantie op Mallorca en de ontzettend lieve reacties van jullie op onze lange weg naar een zwangerschap waren zo fijn! Mijn verjaardag waarop ik ontzettend veel leuke kadootjes kreeg. Dat ik eindelijk een eigen gehoorapparaat kreeg van het ziekenhuis. Het concert van Hanson, het bloggersweekend, mijn eerste event met Charlotte. Een absoluut hoogtepunt is natuurlijk de positieve zwangerschapstest en al het mooie wat hierna kwam en nog komen gaat!

De persoon die ik het meest dankbaar ben is...

Net als vorig jaar is dat weer Jeroen. Ik noemde het al eerder, maar dit jaar hebben we heel wat te verduren gehad, hij heeft veel op zijn bordje gekregen en nog steeds is hij er. Voor mij. Voor onze heerlijke zoon Max en voor het kindje wat onderweg is. Vorig jaar wist ik het al, maar nu nog meer: ik wil dat het nooit meer over gaat tussen ons!

Maar er is nog een persoon die mij zo geholpen heeft het afgelopen jaar. Ze heeft me enorm veel tips en tricks gegeven om mijn leven minder stressvol te maken en ik kon bij haar mijn verhaal kwijt en met haar lachen. Ook wist ze me altijd op mijn plek te zetten als dit nodig was.

Wat ik het liefst wil vergeten van afgelopen jaar is…

De frustraties rondom het zwanger raken en de onzekerheid die ik af en toe nog voel over mijn zwangerschap. Het ongeloof is helaas nog te sterk aanwezig omdat ik op een gegeven moment niet meer het idee had dat een tweede kind ons gegund zou zijn.

Andere dingen van 2017 die me bij gebleven zijn…

Het overlijden van mijn opa in januari. Ik had geen ontzettend diepe band met hem, maar zo’n overlijden raakt je toch.

Het prachtige huwelijksfeest van mijn zwager en schoonzus in mei. Een mooie locatie, iedereen zag er prachtig uit en het was een van de eerste warme dagen. Beter kan het niet!

Ook blijft me bij hoe Max gegroeid is. Niet alleen in de lengte, maar vooral ook mentaal. Hij is van een verlegen, zich achter zijn ouders verschuilend jongetje getransformeerd naar een jochie wat zich steeds vaker op zijn gemak voelt in nieuwe situaties. Prachtig om te zien!

Voor 2018 hoop ik…Voor 2018 hoop ik…

Dat het goed blijft gaan met mijn zwangerschap en dat we uiteindelijk een prachtig, mooi en gezond kindje krijgen. Dat we zodra we de geslachtsbepalingsecho hebben gehad, heerlijk kunnen genieten, shoppen en het kamertje mooi kunnen maken.

Ook hoop ik dat het met Max goed blijft gaan. In maart gaat hij naar school en dat ik vind ik best wel een mijlpaal. In de maanden daarna zal zijn broertje of zusje geboren worden en dat zal na ruim vier jaar alleen te zijn geweest, toch een grote verandering zijn.

Dat de relatie tussen Jeroen en mij zo fijn blijft als het al jaren is en dat we het straks goed gaan doen als ouders van twee kinderen. Dat er tijd blijft om samen dingen te ondernemen en de liefde blijft.

En natuurlijk als laatste hoop ik dat ik de tijd blijf vinden om mijn blog draaiende te houden, maar ik heb voorlopig genoeg inspiratie!

Ik ben benieuwd naar jouw mooie of minder mooie momenten van 2017 en natuurlijk jouw wensen voor komend jaar. Laat je een bericht achter?

Preggersupdate | Misselijk, moe en termijnecho

Vandaag, 28 november 2017, ben ik 10 weken en 5 dagen zwanger. Vorige week had ik mijn eerste reguliere controle bij de Gynaecoloog na de bevestiging van bijna vier weken geleden dat ik toch echt zwanger ben.

Termijnecho

Tijdens onze eerste afspraak bij de Gynaecoloog na de positieve test, mocht ik zelf kiezen of ik naar een Verloskundigenpraktijk wilde, of onder behandeling van de Gynaecoloog in het ziekenhuis wilde blijven. Ik koos voor het laatste, omdat ik met de zwangerschap van Max uiteindelijk opgenomen werd met zwangerschapsvergiftiging en ik het voorgevoel heb dat deze zwangerschap ook een medische aangelegenheid zou kunnen worden. Vorige week dinsdag was ik weer bij de Gynaecoloog en mocht ik weer even spieken naar ons mormeltje voor de termijnecho. Even weer een bevestiging dat het nog allemaal goed zit! Ik hoorde het hartje en zag ons mormeltje bewegen. De baby zag er helemaal oké uit!

Met mij gaat het ook goed, al waren mijn leverwaarden wat verhoogd. Dit zal goed in de gaten gehouden worden en ik zal dus regelmatig bloed moeten prikken. Ook vermoedde ik zelf een blaasontsteking. Ik moet vaak plassen, wat een beetje gevoelig is en af en toe heb ik een harde buik (geen idee dat dat nu al kon joh!). Ik mocht gelukkig meteen even urine droppen bij het Lab en zou ‘s middags gebeld worden als er inderdaad een blaasontsteking zou zijn. Over vier weken, in december, mag ik terugkomen voor de volgende controle!

Termijnecho

Geslachtsbepalingsecho

En daarna, een week later, is het grote wachten op de geslachtsbepalingsecho! Bij Max lieten we ons verrassen tot de bevalling, maar nu wil ik het toch wel heel graag weten en gelukkig gaat Jeroen hierin mee. Nog een week of vier en dan weten we of we een jongetje of meisje krijgen! Of we een heleboel kleertjes moeten opruimen of dat we ze vast in de kast kunnen leggen. Of er mierzoet roze behang moet komen of dat we het zo kunnen laten. Ik ben bang dat ik dan wel een beetje losga, haha. Nog even geduld! Gelukkig helpen de loeidrukke weken ons er doorheen!

Eerste zwangerschap vs. tweede zwangerschap

Misschien nog een beetje vroeg om te gaan vergelijken, maar ik merk zeker dat er dingen anders zijn als bij mijn eerste zwangerschap van Max. Ik ben nu regelmatig doodop, maar met Max was het voor mijn gevoel erger. Wel ben ik nu veel misselijker als in 2014. Waar ik tijdens mijn zwangerschap van Max echt over mijn nek kon gaan als ik bepaald soort eten rook (de vleeswarenafdeling van de supermarkt, ieuw), heb ik dat nu niet, zolang ik continu blijf eten, want dat is de enige manier om mijn misselijkheid enigszins onder controle houden. Ook heb ik nu minder wegdroomdrang. Heb nog geen zwangerschapsboek gelezen. Ik maak geen duizenden lijstjes en ben best chill. Ik heb zelfs nog maar 1 rompertje gekocht!

Zo. Dat was het voor nu even! Nog even en mijn eerste trimester zit er weer op. Ik zie uit naar de volgende periode met een groeiend buikje, voor het eerst de baby voelen en heel veel shoppen!

Ik heb een HEEL ERG LEUK nieuwtje…

Als je me al even volgt, dan weet je al dat ik al heel lang een grote wens heb: gezinsuitbreiding! Dan kun je dus een huisdier kopen. Een hond, cavia of vis. Of een kat erbij, al hebben we er al twee. Ik vind ze erg lief, maar nee. We willen graag een kindje erbij. Een broertje of zusje voor onze geweldige lieve, leuke en mooie Max, die in maart alweer vier jaar zal worden.

Zwanger?

Ik kan jullie een geheimpje verklappen. Na twee jaar is het dan ein-de-lijk gelukt. Onze grootste wens is in vervulling gegaan. Ben je zwanger? JAAAAAAAAAAA! Misselijk-en-zere-borsten-zwanger-tot-en-met! En trots dat ik ben, blij, vol ongeloof dat ons het ergste deel in de medische malle molen (IUI met hormoonbehandeling) bespaard is gebleven.

Gynaecoloog

Je hebt eerder al artikelen kunnen lezen over onze lange weg naar gezinsuitbreiding. Nog even in het kort: eind vorig jaar, na een jaar zwanger proberen te raken, zijn we bij de Gynaecoloog terecht gekomen. Verschillende onderzoeken en een operatie later mochten we het vanaf april een half jaar zelf proberen. Mocht dit niet lukken, dan waren we vanaf oktober welkom voor IUI-behandeling met hormonen spuiten.

Het werd oktober, maar ik wilde nog even mijn menstruatie afwachten voordat ik een afspraak maakte bij de Gynaecoloog. Mijn borsten begonnen zeer te doen, er popten wat puistjes op, ik wist genoeg. Ik mailde de fertiliteitsverpleegkundige`dat ik graag een afspraak wilde voor een vervolgtraject en deze werd ingepland.

Zwangerschapstest

Na ongeveer een week dat mijn eerste menstruatiesignalen waren ontstaan, was ik nog niet ongesteld. Niets nieuws, want mijn cyclus had nog wel eens een uitschieter naar boven of beneden. Jeroen drong al een aantal dagen aan dat ik toch een test ging kopen. Ik twijfelde enorm omdat mijn ervaring was dat testen altijd negatief waren en ik het zien van een negatieve test confronterender vond dat ongesteld worden.

Op weg naar huis besloot ik toch de drogist in te duiken, voordat ik nog even snel op mijn werk had gecheckt of ik toch niet al ongesteld was geworden. Zwetend de drogist in, hup, afgerekend en naar huis. Daar wat druppels urine eruit persen en de test in de urine dippen. Zwaar gestresst, Jeroen ook. Timer op mijn telefoon gezet. Na twee minuten keek ik op de test.

Zwangerschapstest

Jeroen vroeg zich af of dit positief is of niet. ik maan hem de bijsluiter te lezen. “Ja, ik kan geen Frans hoor” Sukkel, DAAR staat het in het Nederlands. Hij houd de test bij het raam, het begint nameleijk al wat te schemeren. En ja hoor. een positieve test! We vliegen elkaar in de armen en worden emotioneel. 22 maanden hebben we hierop moeten wachten. Twee-en-twintig.

Drie weken later mogen we in het ziekenhuis langskomen voor een echo. Ik ben enorm gespannen, want ik ben vooral benieuwd of het hartje klopt en of het kindje in de baarmoeder zit. Alles is goed, wat een opluchting! Nu begint het genieten nog meer, wat heb ik zin in de komende maanden zeg!

De komende tijd houd ik jullie op de hoogte van alle ontwikkelingen. Er komen vlogs voorbij en natuurlijk ga ik veel artikelen schrijven. Omdat misschien niet iedereen op enkel babygeouwehoer zit te wachten, zorg ik dat ik het ook afwisselen met items die jullie van me gewend zijn.

Ik maakte ook nog een enorm leuke video (enorm vol van mezelf, haha), die ik jullie niet wil onthouden. Hieronder kun je hem bekijken!

Lisanne

Een bloedhekel heb ik er aan. Doneeracties op internet. Ik denk altijd “get your shit together” en scroll verder. Maar deze keer niet. Deze actie raakt me. Ik ga je precies vertellen waarom.

Lisanne

Misschien ken je haar wel, Lisanne van Lisanneleeft, een (mede-)blogger.  Ik ben haar gaan volgen nadat ik een aangrijpend verhaal van haar las. 12 jaar geleden is Lisanne gebeten door een teek in Frankrijk. Ze was toen 13 jaar. Na deze beet kreeg ze allerlei klachten, maar het duurde 9 jaar voordat Lyme vastgesteld werd. In die jaren takelde ze steeds verder af. Inmiddels is Lisanne’s ziekte aanbeland in de laatste fase en is haar immuumsysteem volledig aangetast, het heeft letterlijk en figuurlijk haar leven kapot gemaakt.

Lisanne heeft vele behandelingen ondergaan, zowel in het reguliere als alternatieve circuit, maar ze is uitbehandeld. Ze ligt alleen nog maar op bed, niet het leven wat een twintiger hoort te leven. Lisanne geeft regelmatig bij haar ouders aan dat ze niet meer verder kan en vraagt hen om hulp bij Euthanasie.

Stamceltransplantatie

Er is nog een behandeling die verbetering zou kunnen geven bij Lisanne: Stamceltransplantatie. Dit is een levensreddende behandeling in Duitsland, maar zal niet vergoed worden door de verzekering. De behandeling en het verblijf in de kliniek kosten 30.000 euro, een enorm bedrag welke Lisanne of haar omgeving helaas niet klaar heeft liggen.

Daarom doe ik een beroep op jou. Ik wil je vragen om via deze link een bedrag te doneren, zodat Lisanne kan starten met de behandeling en het leven krijgt welke een twintiger hoort te leven. Heb je het niet breed of is er een andere reden waarom je niet wil doneren? Dan wil ik je vragen dit bericht te delen op social media, via mail, whatsapp of hoe dan ook. Want jij wil toch ook helpen om Lisanne te laten leven?

Hoe goed kent Jeroen mij?

We zijn ruim zestien jaar samen, dan mag je verwachten dat Jeroen mij inmiddels door en door kent. Maar is dit ook zo? Is hij een ongeïnteresseerde malloot of een lieve betrokken echtgenoot? Aan de hand van een aantal ontzettend leuke vragen test ik Jeroen’s kennis over mij en geef ik aan of hij het een beetje bij het rechte eind heeft.

Ze zit voor de tv, waar kijkt ze naar?
Jeroen: House of Cards, heel veel Netflix, maar geen idee wat precies.
Eke: Ik kijk echt nauwelijks tv, wel veel op mijn laptop. Op dit moment kijk ik veel naar Heel Holland Bakt, The Good Wife en samen kijken we Penoza.

Noem iets wat ze niet lust?
Jeroen: Hoeveel mag ik opnoemen? Spruitjes, Bloemkool, verse groenten.
Eke: Nou ja, ik lust niet zoveel haha. Grote stukken knapperige groenten, ieuw.

Wat is haar schoenmaat?

 

Wat is haar schoenmaat?
Jeroen: 41.
Eke: 41, helemaal goed geraden!

Als ze spullen zou verzamelen, wat zou dat dan zijn?
Jeroen: Telefoonhoesjes en make-up,
Eke: Make-up, haha. En telefoonhoesjes verzamelen?? Oké, ik heb er veel, maar verzamelen, neuh…

Jullie zijn uit eten, wat bestelt ze te drinken?
Jeroen: Cola of IJsthee, beiden zonder ijs.
Eke: Veelal IJsthee, inderdaad zonder ijs. Cola alleen als er Coca Cola is.

 

Wat is haar favoriete broodje?
Jeroen: Twee kroketten op witbrood.
Eke: Carpaccio of twee boterhammen met kroketten.

Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon.

Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon.
Jeroen: Patat en chips.
Eke: Patat, wat is dat lekker! Maar ter afwisseling wil ik dan best ook chips eten hoor, haha.

Wat is haar favoriete ontbijtje?
Jeroen: Broodje uit de oven met ham en gekookt ei.
Eke: Lekker broodje met ham en gekookt ei.

Wat is haar favoriete muziek?
Jeroen: Hanson, haha of Anouk
Eke: Anouk!

Wat is haar favoriete sportteam?

Wat is haar favoriete sportteam?
Jeroen: Die heeft ze niet.
Eke: Ik ben niet zo van de sporten, maar ik kijk graag naar Tennis en dan met voorkeur voor Federer of Nadal.

Welke kleur hebben haar ogen?
Jeroen: Bruin.
Eke: Bruin.

Wie is haar beste vriendin?
Jeroen: Sharon en Erica.
Eke: Erica en Sharon!

Wat doe jij, waarvan ze zou willen dat je het niet doet?

Wat doe jij waarvan ze zou willen dat je het niet doet?
Jeroen: We hebben niet echt dingen waarvan we willen dat de ander het niet doet. We accepteren elkaars mindere kanten en zeiken daar niet over.
Eke: Ik zou het fijn vinden als Jeroen niet meer in de auto rookt. Dit doet hij nauwelijks, maar ik ruik het altijd meteen. Ook laat hij vaak van alles in de auto slingeren. Maar verder ben ik het eens met wat Jeroen zegt.

Je bakt een taart voor haar verjaardag, wat is haar favoriet?
Jeroen: Iets met chocola en karamel.
Eke: Een combinatie van zoet en hartig, Rocky Roads ofzo.

Wat voor sporten heeft ze allemaal gedaan?
Jeroen: Volleybal en jazzballet.
Eke: Sporten?? Hahaha. Ik heb een tijdje Jazzballet gedaan en kort op Volleybal gezeten, maar dat was het wel.

Wat zou ze uren kunnen doen?Wat zou ze uren kunnen doen?
Jeroen: In bad zitten.
Eke: Netflixen, aan mijn uiterlijk prutsen (en inderdaad, in bad! Oh, wat mis ik dat ding!).

Wat is een uniek talent dat ze heeft?
Jeroen: Humor en sarcasme en heel veel relativeringsvermogen. Er is maar een iemand in de wereld die de auto aan puin rijdt en thuis begint te lachen.
Eke: Alles weglachen. Je moet het maar kunnen, haha.

Hoelang zijn jullie al samen?
Jeroen: 16 jaar.
Eke: bijna 15,5 jaar. Ik ben blij dat Jeroen het zo rooskleurig inziet, haha.

Nou, geen hele beroerde score toch? Maar hey, we zijn ook al zo lang samen, het had me verbaast als er hele afwijkende antwoorden zouden komen. Niet zo verrassend meer misschien, maar wel heel fijn vertrouwd!

Wat denk jij dat je partner niet weet van jou?

15 dingen die niemand aan je vraagt

Er zijn van die vragen die niemand ooit aan je stelt. Niet omdat ze per se gênant zijn, maar omdat je er niet zo snel op komt. Als je me een beetje kent, weet je dat ik dol ben op vragen beantwoorden. Persoonlijke vragen, maar ook achterlijke feitjes en weetjes. Maaike tagde mij in haar versie van 15 dingen die niemand aan je vraagt, dus ik kon natuurlijk niet weigeren om deze vragen te beantwoorden.

Slaap je met de deuren van je kledingkast open of dicht?

Euh, die deuren zitten er toch in om ervoor te zorgen dat je kleding weggeborgen zit? Ja dus.

Neem je miniflesje shampoo mee uit hotels?

Nah, meestal niet de beste kwaliteit, tenzij je touwhaar wilt.

Heb je ooit een straatnaambord gepikt?

Nee, wel ooit bij de Kringloop een bushaltebord gekocht. Vond ik cool. Ik was een tiener, dus vergeef me.

Gebruik je To Do-lijstjes?

Als ik heel veel moet doen op mijn werk wel. Voor mijn website sowieso. Ook als een soort inspiratielijstje waar ik over wil schrijven of video’s over wil maken.

Heb je sproeten?

Heb je sproeten?

Volgens mij niet. Misschien als je heel goed kijkt, maar ik zie ze niet na een vlugge blik in de spiegel.

Heb je ooit in de bosjes geplast?

Ik heb verwoede pogingen gedaan, maar mijn plasstraal is zo bipolair dat alles, lees ALLES, zeiknat werd vanaf waar de straal begon en eindigde. En alles er tussenin. Benen, broek, ondergoed, schoenen. Alles. Inmiddels heb ik een sterke blaas die een flink aantal uur plas op kan houden.

Hoe groot is je bed?

Ik ben niet aan het meten geslagen, maar we hebben twee aparte matrassen van 90 bij 220 cm, overigens geen uitstekende ombouw. Do the math…

Ben je lui?

Als je “Lui” opzoek op Wikipedia staat mijn foto erbij. Ik ben het in zijn puurste, ongerepte vorm. Ik ben zo lui dat als we lopend zouden moeten vluchten, ik in een greppel zou gaan liggen en op mijn einde zou wachten. Snap je?

Is er iets waar je je nu aan irriteert ergert?

Daar hoef je niet zoveel voor te doen. Maar ik zou vooral even dit artikel: vijf dingen waar ik mij aan erger even lezen.

Kauw je op potloden en pennen?

Nee! Stel je voor dat Bradley Cooper opeens binnenloopt en hij heeft een pen nodig. Oké, even back to reality, Arie Boomsma dan.

Heb je bij de padvinders gezeten toen je klein was?

Heb je bij de padvinders gezeten toen je klein was?

Nope. Moet eerlijk zeggen dat ik mijn menig over deze vorm van vrijetijdsbesteding wel heb bijgesteld na leuke verhalen van vriendinnen. Max mag er zich er best bij aansluiten, mocht hij dat ooit willen.

Kijk je nog wel eens naar tekenfilms?

Euh nee. Verschrikkelijk. Geef mij maar the real deal.

Tel je de treden als je de trap oploopt?

Nee. Ik ben vooral bezig zo ongeschonden mogelijk boven te komen. En aan het balen waarom we geen lift hebben. Lui hé.

Dans je wel eens als er geen muziek te horen is?

Dansen & Moi zijn een vrij ongelukkige combinatie. Met en zonder muziek. Ik heb nog net geen verbod zeg maar.

Weet je hoe je het oliepeil van een auto moet checken?

Geen hogere wiskunde lijkt me. Maar aangezien het olielampje van onze auto elke 2,5 a 3 maanden gaat branden, vullen we hem gewoon weer even bij.

Zo. Je bent weer een aantal onzinnige dingen van mij wijzer. Wil je meer? Stel je vraag hieronder in de comments. Ik beantwoord hem zeker!