Tag

Zwangerschap

Browsing

Mijn bevallingsverhaal: de geboorte van onze zoon Storm

Als je mij volgt op Social Media heb je het natuurlijk al voorbij zien komen: onze zoon Storm is geboren! Vandaag praat ik je graag bij over onze prachtige tweede zoon en over de supersnelle bevalling die mij nog steeds doet verbazen. Ga lekker zitten en lees alles over de geboorte van onze zoon Storm.

Inleiden

Eerder kon je al lezen dat de Gynaecoloog had besloten om mij in te leiden bij een bepaalde termijn. Dit besluit kwam vooral omdat ik Zwangerschapsdiabetes kreeg en insuline moest gaan spuiten om mijn bloedsuikers onder controle te houden. Daarnaast werden er ook eiwitten in mijn urine gevonden, mijn nierfunctie ging achteruit, dus ook hierop was strenge controle. Ik wist dus al een paar weken dat ik op donderdag 7 juni zou worden ingeleid.

Tot mijn laatste geplande afspraak met de Gynaecoloog op dinsdag 29 mei. Zij zag toch noodzaak gezien mijn gezondheid om de inleidingsdatum naar voren te halen. Maandag 4 juni zou ik mij mogen melden bij de Verloskamers. De Gynaecoloog checkte ook nog even of ik al ontsluiting had (Auw!) en dit zat al op 1 a 2 centimeter. Een goed teken, want zo zou er geen ballonnetje geplaatst te hoeven worden om ontsluiting te creëren. Het zou dan zomaar een dag langer kunnen duren voordat de bevalling zou beginnen. Ik was er behoorlijk klaar mee, met dat hele zwanger zijn, dus voor mij een opluchting dat mijn lijf al wat voorbereidend werk had gedaan!

De laatste dagen

De laatste dagen

De vrijdag voor mijn bevalling ben ik als een malle de keuken uit gaan soppen. Geen hoekje van elk keukenkastje bleef onbespaard. Wat een takkeklus! Maar goed, het was ook echt wel even heel hard nodig, haha. Op zaterdag stond een verjaardag gepland van mijn neefje en daana werd ik nog even heerlijk onder handen genomen met een zwangerschapsmassage. En toen brak de zondag aan. Voor mij wel een ding, want de laatste dag als gezin van drie. Het laatste moment om Max nog even samen de volledige aandacht te geven. We zijn lekker gaan lunchen bij een restaurantje wat een ruime binnenspeelplaats heeft. Aan het einde van de middag brachten we Max naar mijn ouders. Hij ging daar logeren en mijn ouders zouden hem naar school brengen de volgende dag. Dat scheelde ons een hoop gestress, omdat we ons de volgende ochtend om 7 uur zouden moeten melden in het ziekenhuis.

Weer samen thuisgekomen besloten Jeroen en ik lekker voor de tv te eten. Dit hadden we sinds Max zijn geboorte niet of nauwelijks gedaan, zo konden we even lekker onze favo serie bingewatchen. Ik merkte dat ik hoofdpijn begon te krijgen en dat ik een strakke band om mijn bovenbuik voelde. De tekenen van Zwangerschapsvergiftiging. Zou dit dan toch zich nog op de laatste dag zich gaan openbaren? Na wat getwijfel besloten we toch maar even te bellen met het ziekenhuis. Ze wilden me toch even zien, al was het maar om de baby te checken.

Weeën en ontsluiting

Weeën en ontsluiting

Ik werd aangesloten aan de CTG voor een hartfilmpje van de baby en er werd bloed en urine afgenomen. Ook werd mijn bloeddruk opgemeten en mijn ontsluiting gecheckt. Mijn bloed en urine waren goed, bloeddruk iets te hoog maar deze zakte langzaam en de baby deed het lekker. Maar ik ook. Op de CTG waren al goede weeën te zien, waar ik overigens niets van voelde. Deze weeën hadden gezorgd voor inmiddels 5 cm ontsluiting! Gewoon, uit mezelf. Het zou zo maar kunnen dat ik diezelfde nacht nog zou gaan bevallen, helemaal uit mezelf en zonder inleiden. Wat kan het raar lopen!

Je begrijpt vast dat ik niet meer naar huis gestuurd ben, maar gewoon lekker in het ziekenhuis mocht blijven. Ik kreeg een kamer voor mijzelf, wat een luxe! Jeroen ging wel weer huiswaarts, ik gunde hem nog wel even wat slaap in zijn eentje nadat hij maanden naast een ronkende walrus heeft moeten liggen. Ik kreeg een slaaptabletje en sliep heerlijk.

D-day: de dag van de bevalling

En toen was de dag ineens daar: de dag van de bevalling! Ik werd vroeg wakker, een uur of vijf en besloot nog wat te werken op mijn laptop. Om een uur of zeven belde ik naar Jeroen, ik mocht naar de verloskamer en zou het fijn vinden als hij ook naar het ziekenhuis kwam.

Eenmaal op de verloskamer ging het vrij snel. Mijn vliezen werden om 7.14 uur gebroken en al snel begon ik de weeën te voelen. Deze waren op zich nog wel weg te puffen, want om 7.37 maakten Jeroen en ik deze (ontzettend wazige) foto, nog geheel relaxed!

D-day: de dag van de bevalling

Daarna ging het snel. De weeen namen toe en werden heviger. Om er voor te zorgen dat ik niet de hele dag weeen zou hebben, kreeg ik een minimale dosis weeopwekkers om 9.00 uur. Vanaf dat moment had ik non stop weeen en vroeg ik om een morfinepompje als pijnstilling, want dit kon ik niet bijbenen. Voordat dit gegeven werd, wilde de verloskundige eerst nog even mijn ontsluiting checken. Ik zat al op 8 cm! Het pompje werd geskipt en opeens voelde ik persdrang. Het was 9.24 uur en dit was het moment waar ik tegenop zag. Die helse Ring of Fire, die brandende pijn. Toch probeerde ik te persen, de eerste keer was niet zo’n succes omdat ik er niet vol voor durfde te gaan.

Dan de tweede perswee. Ik probeerde met al mijn kracht te persen. voelde heel even die Ring of Fire, maar ik voelde vooral mijn baby die geboren werd. Het was alsof hij uit me gleed, zo’n bijzonder gevoel! 9.28 uur: Storm Jelle Brouwer is geboren! Storm begon meteen uit volle borst te brullen en werd bij mij op mijn borst gelegd. Mijn wens was om de navelstreng uit te laten kloppen (hierbij knippen ze de navelstreng niet direct door, maar laten ze nog even de goede voedingstoffen en bloed uit de placenta doorstromen. Dit duurt maximaal een minuut of vijf) en binnen 10 minuten wordt ook de placenta geboren. Ik heb een paar hechtingen nodig, maar geniet vooral van het mooie ventje en het feit dat de bevalling maar 2 uur en 15 minuten geduurd heeft.

Ondersteboven

Ondersteboven

De uren na de bevalling blijf ik ondersteboven van de megasnelle bevalling. De bevalling van Max duurde 4 uur en op zo’n zelfde tijdspanne had ik mij een beetje ingesteld. Eerlijk? Ik geloofde vrouwen nooit zo die zo snel bevielen, nam ik altijd met een korreltje zout. Maar wat was en ben ik blij dat het zo gegaan is en wat ben ik blij dat we na een lange weg van 2 jaar om zwanger te raken en een toch wel pittige zwangerschap zo’n mooi, lief en zoet ventje erbij hebben! Die roze wolk, die ik zeker bij Max niet had, is er meer dan dat ik voor mogelijk had kunnen houden!

Volgende week kun je meer lezen over de kraamweek en hoe het ons nu vergaat.

Geboorteplan: zin of onzin?

Tijdens mijn eerste zwangerschap las ik elk boek en speurde heel het internet af. Alles wilde ik weten over het zwanger zijn, de bevalling, borstvoeding, je kunt het zo gek niet bedenken. Ook maakte ik braaf een geboorteplan, waar hartelijk om werd gelachen door moeders in mijn omgeving. Ik vond dat best raar, waarom mocht ik me niet voorbereiden en mijn wensen niet op papier zetten?

Wensen vs Realiteit

Ik moet eerlijk bekennen dat deze moeders toch wel een beetje gelijk hadden. Het gaat gewoon vaak niet zoals je voor ogen hebt. Ik weet niet exact wat ik voor wensen en eisen had, maar een aantal dingen staan me nog wel bij. Zo had ik mij het volgende bedacht:

Ik wilde dolgraag thuis bevallen → haha, ik werd opgenomen met zwangerschapsvergiftiging en ingeleid. Daag thuisbevalling!

Ik wilde geen pijnbestrijding → Jeetje, wat was ik blij met dat Remifentanilpompje!

Ik wilde zelf de baby aanpakken → Maar ik was helemaal overweldigd door de snelheid van de geboorte.

De navelstreng wilde ik laten uitkloppen → Geen idee of dit gebeurde, er staat me niks van bij.

Ik zou er alles aan doen om de borstvoeding te laten slagen → Na 3 nachten niet slapen en een borstweigerende baby, en verschillende hulptroepen, zijn we toch maar gaan kunstvoeden.

En nu?

En nu?

Tot mijn grote spijt moet ik de moeders die mij uitlachten gelijk geven. Het ging niet zoals ik voor ogen had. Inmiddels ben ik, 4 jaar later, wel over dit trauma heen en weet zo ongeveer wat ik kan verwachten tijdens een bevalling. En ik weet dat het gewoon heel anders kan lopen en heb daar vrede mee. Wel weet ik sinds een aantal weken dat ik opnieuw ingeleid ga worden. Stiekem vind ik dat wel een fijn idee, omdat het inleiden bekend bij mij is. Het meest fijne eraan vind ik dat ik weet in welke week het ongeveer gaat gebeuren en dat ik niet hoef te wachten totdat de bevalling uit zichzelf begint. Dat lijkt me namelijk best spannend en eng, haha. Nergens op gebaseerd overigens, puur mijn eigen angsten.

Geboorteplan 2.0

Ik ben dus wel al een beetje aan het nadenken over de bevalling, dat lijkt me niet meer dan gezond. Het zal dus sowieso in het ziekenhuis plaatsvinden en ik zal ingeleid worden. Voor nu staat dat op de planning in mijn 38e week, maar dat zou ook eerder kunnen zijn als de zwangerschapsvergiftiging doorzet. Hoewel het de vorige keer niet ging zoals ik had bedacht, heb ik toch weer wat wensen:

  • Als ik de pijn pittig vind en het is nog mogelijk, zou ik graag weer een Remifentanilpompje willen;
  • De navelstreng wil ik laten uitkloppen, de baby mag dus nog even een paar minuten langer gebruik maken van de placenta;
  • Ik ga proberen de borstvoeding op te starten, maar als dit niet lukt ga ik geen strijd aan en
  • Als ik hechtingen nodig heb en het leidt weer tot een never ending borduurwerk, dan wil ik goed verdoofd zijn.

Geen ellenlange lijst en vooral gebaseerd op mijn eerdere bevalervaring. Deze was op zich prima, het ging snel en hoewel het persen niet perse fijn was, was het wel zo gepiept. En je weet waar je het voor doet, haha.

Zie/zag jij op tegen de bevalling?

Q&A Zwangerschap, Bevalling en Baby

Vorige week vroeg ik om al je brandende vragen te droppen rondom mijn zwangerschap, bevalling en baby te droppen. Ik nam een video op en gaf antwoord op superleuke vragen als: “Wat is het eerste wat je gaat eten na je bevalling?” en “Heb jij of je man de naam bedacht?”.

Nieuwsgierig geworden? Ga vooral lekker kijken!

Verschillen tussen eerste en tweede zwangerschap

Je hoort vrouwen vaak noemen dat er verschil zit in de zwangerschappen die zij hebben “doorlopen”. Helemaal als er verschil in geslacht zit, lijkt het een totaal andere zwangerschap te zijn. Maar ook als dat niet zo is, want ik ben immers voor de tweede keer zwanger van een jongetje, kunnen er verschillen zijn. Ik neem je mee in de verschillen tussen mijn eerste en tweede zwangerschap!

Misselijk

Toen ik zwanger was van Max was ik totaal niet misselijk, maar deze keer toch echt wel. Ik moest echt direct wat eten zodra ik uit bed was en dit regelmatig blijven doen. Tijdens mijn eerste zwangerschap was ik wel heel gevoelig voor geurtjes. In de supermarkt vond ik het zo stinken! En ik ging over mijn nek als ik vlees moest bereiden tijdens het koken. Met mijn tweede zwangerschap had ik daar veel minder last van.

Pokdalig

Ik kan me niet meer goed herinneren of ik een stralende huid had tijdens mijn eerste zwangerschap, maar zo pokdalig als nu in mijn tweede zwangerschap is het nog nooit geweest, haha. Ik kan wel concealer en foundation gebruiken, maar dan ziet het er alleen maar erger uit!

Geslacht

geslacht

Geen kwaaltje of symptoom, maar bij onze eerste zwangerschap wilden we het geslacht niet weten. Vonden we leuk en romantisch en zo hadden we tijdens de geboorte ook nog een leuke verrassing. Dit keer wilde ik het vooral wel graag weten en Jeroen besloot maar mee te gaan in mijn grillen ;-). Ik vind het nu een stuk makkelijker om gericht te kunnen shoppen en het kamertje in te richten.

Bekken- en bandenpijn

Dit had ik tijdens mijn eerste zwangerschap ook, maar in veel mindere mate dan nu en in een later stadium. Misschien komt het nu ook omdat we al een kind hebben en je bepaalde dingen wel moet, terwijl dat eerder niet zo was. Maar ik ben zeker blij dat Max vier is en zelfstandig, want met een kindje wat jonger is en je nog veel moet tillen, was ik er veel slechter aan toe geweest.

Druktemaker

Toen ik zwanger was van Max genoot ik enorm van alle bewegingen die hij maakte, want dat waren er veel! Hahaha. Niet dus. Het kereltje wat nu bezit heeft genomen van mijn baarmoeder, die beweegt pas veel! Max stopte abrupt met bewegen als Jeroen of ik een hand op mijn buik legde, deze jongeman die gaat alleen maar harder tekeer.

Hormonen

In geen van beide zwangerschappen ben ik bruut hormonaal geweest. Ik was en ben juist lief en zachtaardig. Maar janken deze keer joh. Om alles! Als ik eendjes in een wak zag kwamen ze al. Zo zielig die arme beestjes in dat koude water! En op tv hoef ik maar iets ontroerends te zien of het gaat al mis. En dat terwijl ik normaal best een koelkast ben, haha.

Cravings

Cravings

Bij Max stouwde ik Milka en Lays Thai Sweet Chili weg alsof mijn leven er vanaf hing. Nu is dat stukken minder, want ik ben dol op mandarijntjes! Chocola moet ik weinig van hebben, veel te zoet! Oh, en waterijsjes gaan er eigenlijk ook wel in, haha.

Waar crave jij elk moment van de dag naar, zwanger of niet?

 

6 dingen die verboden (zouden moeten) zijn voor zwangere vrouwen

Iedere vrouw die zwanger is of is geweest weet wel een beetje wat verstandig is om wel of niet te doen tijdens haar dracht. Zo kun je beter niet roken en alcohol moet je ook even laten. Wat eten betreft is het soms ook best pittig, want een aantal dingen mag je gewoon niet, tenzij je zelf graag ziek wilt worden of je baby een nare infectie wilt geven. Ik geef je een aantal suggesties van dingen die verboden (zouden moeten) zijn voor zwangere vrouwen. Enne, lieve ladies: neem het met een korrel zout en voel je niet aangesproken. Keep the hormonen even in bedwang 😉

Plinten schoonmaken met een tandenborstel

Leuk hoor, die nesteldrang van je. Maar doe even normaal en realistisch. Als je dan toch zo nodig moet schrobben, kom dan gerust bij mij langs. Geen nesteldrang te bespeuren hier…

Tacky foto’s laten maken

Tacky foto's

Bron foto: http://pregnancyhumor.com/blog/2013/04/17/5-tips-for-helping-dads-to-be-shine-in-maternity-portraits/

Wie weet heb je ze ooit wel eens voorbij zien komen, foto’s als degene hierboven. Een zwangerschapsshoot met een knipoog. Want we hebben zoveel humor en zijn zo grappig. Mag ik je uit de droom helpen? Jullie zijn dat niet. Het is smakeloos en ordinair. Vind ik dan.

 

Foute geboortegedichtjes en tekstjes

Ik ben nogal van het simpele. Bij ons op het geboortekaartje geen gedichtjes of andere ongein. Gewoon de aankondiging hoe blij en dankbaar we zijn. En natuurlijk de naam en wat andere spannende details. Maar het volgende kan gewoon echt niet. Niet grappig.

“Met grote vreugde delen wij u de verhoging van de kinderbijslag mee”

“Ooievaar? Niks te ooievaar! Papa heeft met mama gestoeid, Uit hun liefde ben ik gegroeid!”

“Het was een ongelukje maar we zijn blij met ons kleine ukje!”

Een geboortebord in de voortuin neerzetten

Een ooievaar op je raam plakken (alhoewel die zuignapvlekken echt zonde zijn van je schone ramen) of een leuke slinger voor het raam: dikke prima! Die zul je hier denk ik ook wel zien hangen. Maar tegenwoordig heb je van die mega aannemersborden met de volgende wantstaltige info erop:

Een geboortebord in de voortuin neerzetten

Bron foto: Prankster.nl

Een “originele” naam kiezen voor le bebe

Als je mijn artikel over welke namen het bij ons niet zijn geworden hebt gelezen, dan weet je wel een beetje van wat voor soort namen ik houd. Eigenlijk moet je gewoon ook lekker zelf weten hoe je je kind noemt. Maar denk even goed na, je kind draagt zijn naam de rest van zijn/haar leven en hoe ergerlijk is het om je naam altijd te moeten spellen omdat jij zo nodig creatief met scrabblestenen was?

Elk symptoom uitvoerig beschrijven

Je schrikt je wild als je leest hoe sommige zwangere vrouwen bepaalde klachten omschrijven op het internet. Omschrijvingen als “Het voelt alsof ik tegen mijn doos ben geslagen” of “er komt allerlei slijm uit mijn muts” zijn geen uitzondering. Misschien is het gewoon mijn makke dat ik nogal beeldend denk, maar jemigkremig… Sowieso vind ik dat zwangere vrouwen veel zeiken, met name over hun gewicht. Wees dankbaar, let op je eten en shine bright like a diamond gurl!

Zo. Ik gok dat je mij nu haat of leuk bent gaan vinden. Either way, ik hoop dat je inziet dat ik je er niet mee wil kwetsen en dat je net als ik inziet dat je gewoon lekker moet doen waar je zin in hebt!

Babykamer Roomtour

Ein-de-lijk is ‘ie dan af: de babykamer van het kereltje wat lekker aan het bewegen is in mijn buik! Het duurde voor mijn gevoel enorm lang voordat we de laatste hand konden leggen, maar gelukkig was het moment afgelopen zaterdag daar. Jeroen heeft de stoel in elkaar gezet, een nieuw rolgordijntje, een plank en een lamp opgehangen en ik bevestigde de nieuwe kastknoppen en puzzelde wat met alle decoraties. Lees en kijk snel verder voor het eindresultaat!

Het ledikantje

Wasmand

Je ziet het niet heel goed, maar deze mintgroene draadmand wil ik eigenlijk gaan gebruiken als wasmand. Ik vond het voor nu even leuk om er wat dekentjes half in te draperen. Ik kocht de draadmand bij Leenbakker of Kwantum, een jaar of twee geleden. Het grijswitte dekentje maakte een vrouw van Jeroen’s collega toen ik zwanger was van Max. De twee groene dekentjes zijn te koop bij Zeeman. Het roomwitte dekentje komt van Action.

Het ledikantje

Het ledikantje kreeg ik van vriendin Erica. Het schapenvachtje wat er over gedrapeerd ligt kocht ik een tijd geleden bij Blokker. Het matrashoesje kocht ik bij Zeeman en het dekentje is van Jollein, ik kreeg deze van vriendin Sharon. De kruikenhoezen zijn van Babylook en te koop bij Baby Dump. Het muziekmobieltje wat aan de buitenkant van het ledikantje hangt, heeft hetzelfde printje als het matrashoesje en kocht ik eveneens bij Zeeman. De accessoires op het plankje van Ikea zijn allen van Kwantum.

Luiertas, luieremmer en lampenkapje

Luieremmer

Toen ik deze mintgroene luieremmer zag, was ik op slag verliefd! Hij is van het merk Korbell en ik kocht hem bij Baby Dump.

Luiertas

Om toch ook een beetje toe te geven aan Jeroen zijn smaak, liet ik alle hysterisch gekleurde luiertassen hangen en kocht ik deze van het merk Koelstra. Het is een canvastas met lederen hengsel en er zit een fijn verschoningsmatje bij.

Lampenkapje

Tijdens een struinsessie bij Action viel mijn oog op dit stoere lampenkapje! Helaas zag ik er geen leuk lampenvoetje bij, dus die moeten we nog even ergens scoren.

De commode

De commode

De commode stamt nog uit de babyperiode van Max. Hij is niet helemaal puntgaaf en krasvrij, maar kan nog prima een ronde mee en is te koop bij Ikea.  Boven op het plankje staat een houten letterbord, deze kocht ik bij Zeeman. De grijze slofjes kocht ik toen ik zwanger was van Max bij Prenatal en de panterslofjes zijn verkrijgbaar bij Wibra. Het houten stinkdiertje kocht ik bij Kwantum. Het zwart-witte boxpakje kwam ik tegen bij Zeeman.

Verschoningskussenhoes

Dit verschoningskussenhoes heeft hetzelfde printje als de kruikenzakken in het ledikantje en is dus ook van het merk Babylook wat te koop is bij Baby Dump.

Rekje

Dit rekje kocht ik afgelopen december bij Action. Toen wisten we het geslacht van ons kereltje nog niet, maar ik wist al wel dat ik deze groene kleur in de babykamer wilde gebruiken.

Hydrofielen

Dit draadmandje kocht ik twee jaar geleden samen met de grote draadmand. De voorste drie hydrofielen zijn te koop bij Prenatal. De hydrofiel met het luipaardprintje is van Bondi Beach Baby en verkrijgbaar bij Hydrofieledoeken.nl. Alle andere doeken kocht ik bij Zeeman.

Kastknopjes

Kastknopjes

Toch wel mijn grote trots in deze babykamer zijn deze kastknopjes. Ze zijn van het merk Sass & Belle en ik kocht ze bij Kidzsupplies. Een aankoop die ik normaal niet zo snel zou doen, maar ik moest ze gewoon hebben, haha.

Maxicosibekleding

Niets is vervelender wanneer je baby je Maxicosi onderkotst, vooral als je er geen hoes om heen hebt. Een wijze les geleerd bij Max die last had van Reflux. Ik zoch een leuke hoes met matching zonnekap en vond deze van het merk Dooky en kocht het bij Baby Dump.

Zithoekje

Het zithoekje

Waar we bij Max een eettafelstoel gebruikten voor de nachtvoedingen, was mijn wens nu om een fijne fauteuil voor de nachten te hebben waar je desnoods zelf ook nog een beetje halfslapend zo’n voeding doorkomt. Deze fauteuil kochten we bij Ikea en Jeroen ging toch overstag voor dit gave printje!

Slinger

Deze slinger kreeg ik van de enorm lieve Irma van Irmatennapel.nl. Op de achterkant staan stippellijntjes zodat je de onderkant in een leuk patroontje kan knippen, maar ik vond het zo ook ontzettend leuk!

Wandplankje

En dan last but not least: het zelfde wandplankje als boven het ledikantje met daarop een afbeelding van een kever welke ik kocht bij Kwantum. Daarnaast een echte boekklassieker “Raad eens hoeveel ik van je hou”, deze zat in de kraammand die ik kreeg van collega’s. De messing Libelle kocht ik bij H&M Home en het spiegeltje is mij een beetje een raadsel waar ik dat ook alweer kocht. Het gouden ananasfotolijstje kocht ik bij Action, evenals de afbeelding van bladeren die erin zit.

Dat was hem dan, een blik in mijn grote trots van een babykamer! Ik hoop dat je het leuk vond om een kijkje te nemen. Mocht je ook nog bewegend beeld willen zien, dan kun je hieronder de Babykamer Roomtour bekijken via YouTube.

Preggersupdate | Inleiden?

We zijn weer een bezoekje bij de Gynaecoloog verder. Zoals je misschien eerder hebt gelezen, gaat het niet helemaal van een leien dakje, dit laatste trimester. Hoe gaat het nu? En wat zijn de vooruitzichten? Hoe voel ik me mentaal? Ik praat je bij in deze kakelverse Preggersupdate!

Afspraak bij Gynaecoloog

Afgelopen dinsdag had ik een afspraak bij de Gynaecoloog. Het afgelopen weekend mocht ik weer urine opvangen, omdat eerder gebleken was dat hier eiwit in zat. Hoewel ik me weer kiplekker voelde, moest dit toch even gecheckt worden. Dus zondag mocht ik 24 uur lang elk plasje opvangen in een prachtmooie jerrycan. Deze mocht ik maandagmorgen direct inleveren bij het laboratorium van het ziekenhuis, zodat dinsdag de uitslag bekend zou zijn.

Voorafgaand aan de afspraak bij de Gynaecoloog word mijn bloeddruk altijd opgemeten en word ik gewogen. Mijn bloeddruk was goed: 100/75. Ik was daar natuurlijk erg blij mee, want een hoge bloeddruk wijst vaak op zwangerschapsvergiftiging, net als die eiwitten in mijn urine.

Uitslag eiwitten

Na een flinke uitloop qua wachttijd was het eindelijk zo ver: we mochten de spreekkamer in! Helaas toch eiwitten gevonden in mijn urine, dus de controles worden opgeschroefd. Vanaf nu mag ik mij elke week melden in het ziekenhuis. Mijn bloeddruk zal goed in de gaten gehouden worden en zelf moet ik ook goed opletten of ik kwaaltjes krijg die “horen” bij zwangerschapsvergiftiging. Je moet hierbij denken aan hoofdpijn, het gevoel van een strakke band hebben om je bovenbuik, tintelende en opgezette handen en voeten, misselijkheid en sterretjes zien. Verder kan ik niks doen om dit te voorkomen, behalve veel rust nemen (ha, daar is deze luilak goed in!) en activiteiten zoals naar de Efteling skippen. Wat jammer, had nog zo’n zin in een rondje in de Python, hahaha.

Zwangerschapsdiabetes

Zwangerschapsdiabetes

Oh ja, we hadden nog iets. Zwangerschapsdiabetes. Iets waar de Gynaecoloog niet veel mee doet, dat laat ze over aan de Diabetesverpleegkundige. Maar ik kan je natuurlijk wel vertellen hoe het gaat! Ik prik nu sinds twee weken 4x per dag in mijn vinger om mijn bloedsuikerwaarde te controleren. 1x in de ochtend als ik nuchter ben en dan 3x later op de dag, 2 uur na mijn ontbijt, lunch en avondeten. Omdat mijn nuchtere waarde te hoog was, spuit ik nu voordat ik naar bed ga 2 eenheden langwerkende insuline. Dit zou er voor moeten zorgen dat ik nuchter een lagere bloedsuikerwaarde heb. Het lukt me, door het skippen van alle tussendoortjes en enkel te ontbijten, lunchen en avond te eten, heel erg goed om de waarden overdag onder controle te houden. Die nuchtere waarde blijft een dingetje. Want ondanks dat ik dus niets meer eet ‘s avonds en 2 eenheden insuline spuit, blijft mijn nuchtere waarde te hoog. Ik mag dus gaan proberen wat er gebeurt als ik 4 eenheden ga spuiten. Ik ben erg benieuwd!

Verder vind ik het bijzonder hoe makkelijk het goed eten gaat. Ik heb gewoon niets meer tussendoor gegeten aan lekkere hapjes en daar ben ik echt wel trots op. Want geloof me, ik ben (of was?) een lekkerbek hoor!

Inleiden

Nog even terug naar die afspraak met de Gynaecoloog… Ik kreeg ook een groeiecho, omdat door de zwangerschapsdiabetes onze knul nog wel eens groter zou kunnen zijn dan de bedoeling is. Hij loopt inderdaad voor op de groei, een week a 2 of 3. Ook dit zal elke week gemeten worden en zo nodig zal er ingegrepen worden. En dan het inleiden. Omdat ik zwangerschapsdiabetes heb, maar vooral omdat ik insuline spuit, zal ik ingeleid worden als ik 38 weken zwanger ben. En hoewel ik dit geen drama vind, want met Max ben ik ook ingeleid en dat is me niet slecht bevallen (haha), is dat toch wel een dingetje, dat dat zo vaststaat. Want over 6 weken is onze knul er dan gewoon, mensen!

Of eerder. Want als het een stuk slechter gaat met de zwangerschapsvergiftiging, zal er nog eerder ingegrepen worden. En dat voelt gek. En benauwend. Ik raak er stiekem een beetje van in de stress want de babykamer is nog niet perfect af zoals ik wil. En het huis is nog niet brandschoon. Hup, aan de bak, zou je denken. Ik raak alleen op dit moment zo “overwhelmed” dat ik even niet weet waar ik moet beginnen. Ondanks mijn vele lijstjes. Ik verlam totaal. En merk dat ik gigantisch labiel aan het worden ben en jank om veel dingen. Ik moet dus even tot mezelf komen en de kalmte terugkrijgen. Dan komt het vast wel goed!

Ik houd jullie op de hoogte van verdere ontwikkelingen!

31 weken zwanger: wat moet er nog geregeld worden?

Een enorm verschil ten opzichte van de eerste zwangerschap. Toen hadden we alles allang klaar rond deze termijn. Nu hebben we wat minder haast en ook wat meer te doen, haha. Nu ik 31 weken zwanger ben, is het wel zaak om een aantal dingen te gaan regelen en af te ronden. Wat moet er nog geregeld en gekocht worden?

To Do-lijstje

Voor mijn gevoel moet er wel nog een hoop gebeuren. Mijn To Do-lijstje is nog aardig gevuld. In principe is het kamertje wel af, al wil ik het nog wel afmaken met decoraties. Niet persé nodig, maar wel heel erg leuk.

Bron foto’s: links www.ikea.nl, rechts Sass & Belle via www.kidzsupplies.nl

De Hemnes ladekast van Ikea (€ 229,-) hebben we nog uit de babytijd van Max. Puntgaaf is hij niet meer, maar hij kan zeker nog een ronde mee. De simpele zwarte kastknopjes willen we vervangen door deze gouden bijtjes van Sass & Belle (€ 5,50 per stuk). Ik was direct verliefd toen ik ze zag en tot mijn grote verbazing staat Jeroen dit gewoon toe!

Lekkere stoel

Lekkere stoel

Bron foto: www.ikea.nl

Met Max hadden we een eetkamerstoel naar boven gebonjourd, maar dit keer wil ik een echte lekkere stoel om de (nacht-)voedingen in te geven. Deze Strandmon fauteuils (€ 179,-) van onze grote Zweedse vriend vind ik prachtig. Mijn lichte voorkeur heeft de linker, maar Jeroen wil toch een wat rustigere variant en daarom zal het waarschijnlijk de lichtturkooise worden. Zo kan hij op een gegeven moment ook beneden staan.

Finishing Touch

Finishing Touch

Bron foto: www.ikea.nl en www.leenbakker.nl

Dan nog wat producten als finishing touch. Achter de stoel vind ik het mooi om een schilderijenplankje (Ikea, € 8,99) op te hangen. Daarop kunnen wat lijstjes met leuke afbeeldingen of wat kinderboeken komen te staan. Het felblauwe rolgordijntje wat nu nog in de babykamer hangt, wil ik graag vervangen door een grijze versie (Leenbakker, € 44,99). Dat matcht net wat beter. Ook is er een nieuwe lamp nodig. Met Max hadden we een heel mooi hangend exemplaar, maar omdat Jeroen en ik beiden lang zijn en de lamp menigmaal onbedoeld een slinger hebben gegeven, gaan we dit keer voor een plafondlamp (Ikea € 6,99)

Praktische items

Bron foto: www.mamaloesbabysjop.nl, www.baby-dump.nl en www.coolblue.nl

Om een hoop geklooi tijdens een kotsbui of andere viezigheid aan de Maxi Cosi te voorkomen, wil ik een of twee autostoelhoezen hebben. Je kunt ze vinden met de meest fijne printjes maar dan hangt er vaak ook een prijskaartje aan die vrij achterlijk is. En deze van Mamaloes kost maar € 16,-!  En dan over naar stinkluiers! Hoewel ik eerder aangaf dat een (dure) luieremmer niet persé een nodige aanschaf is, viel mijn oog toch op het exemplaar van Korbell. En voor maar € 25,- vind ik dat ik hem gewoon maar moet kopen. Verdien ik wel, toch? De babyfoon die we nu ruim vier jaar voor Max gebruiken (jep, ik gebruik hem nog steeds, echt nodig met mijn slechthorendheid en ter geruststelling van Max), begint wat krakkemikkig te worden. Ik vind een hele camera-installatie een beetje onzin, dus schaffen we gewoon eenzelfde exemplaar aan als bij Max: de  Alecto DBX-85 ECO DECT (€ 39,99).

Vervoer

Vervoer

Bron foto’s: http://www.lowbudgetkinderwagens.nl en https://shop.bykay.com/nl

Een aankoop waar ik al maanden naar uitkijk: de kinderwagen! Het exemplaar (een gratis tweedehandsje van Marktplaats) die we bij Max hadden, was echt aan vervanging toe. Vriendinnen vertelde enthousiaste verhalen over hun Bugaboo en ik zocht af en toe eens op Marktplaats of ik wat leuks voorbij zag komen. Totdat ik via Google op een fijne site stuitte: Lowbudgetkinderwagens. Een winkel in Den Haag van twee heren die Bugaboo’s inkopen en opknappen. Je kunt hier een tweedehands Bugaboo kopen en zo nodig aanpassen aan jouw smaak. Tevens krijg je 6 maanden garantie vanaf de uitgerekende datum! Het is de hoogste tijd om eens een tripje naar Den Haag te maken en een kinderwagen te kopen. Een ander handig vervoersmiddel lijkt me een draagzak. Met Max had ik een draagdoek die ik amper gebruikte, maar ik heb wel twee keer een draagzak gehuurd. Ik heb geen idee of ik deze baby veel ga dragen, maar het lijkt me wel fijn om de optie te hebben. ByKay heeft nu een Limited Edition draagdoek met Leopard Print (€ 109,95) en ik ben verliefd! Nu nog even Jeroen zien te overtuigen tot deze aankoop, haha.

Zo, dat was hem dan! Nog een flink aantal aankopen te gaan en het gaat nu wel een beetje tijd worden, haha.

Wat vond jij de allerleukste aankoop voor jouw baby?

 

 

Preggersupdate | We zijn ons rot geschrokken

Vrijdag de dertiende, in zombiemodus bracht ik Max naar school en ging thuis wat huishoudelijke klusjes doen. Ik voelde me steeds naarder worden. Geen vinger op te leggen, maar zo’n unheimisch gevoel. Ik begon een strak gevoel rondom mijn bovenbuik te krijgen en ik kreeg toch wat zorgen en flashbacks naar het einde van mijn zwangerschap van Max.

Gynaecoloog

Met veel moeite at ik wat en belde toch maar even naar de Poli Gynaecologie in het ziekenhuis voor advies. Gelukkig mocht ik na een uur al langskomen om even wat dingen te checken. Inmiddels had ik Jeroen ingeseind om wat eerder te vertrekken van zijn werk om Max van school te halen.

In het ziekenhuis werd mijn bloeddruk opgemeten en keek een dienstdoende Verloskundige met een echo naar de baby. Ook moest ik even langs het laboratorium om bloed af te nemen en urine in te leveren. Daarna mocht ik aan de CTG.

Een CTG is een hartfilmpje van een ongeboren baby. Met een CTG registratie wordt minimaal een half uur lang de hartslag van de baby bekeken. Verder wordt er bekeken of er sprake is van weeën activiteit. Aan de hand van de gegevens die hier uit komen, kan men de conditie van je kindje bepalen.

Jeroen en Max waren gelukkig ook gearriveerd, ik kon wel even wat support gebruiken. Max zat lekker in een hoekje een filmpje te kijken en Jeroen zat bij mij en hield het beeldscherm in de gaten. Opeens werd ik ontzettend misselijk en moest behoorlijk spugen (doe dit niet in je decolleté, ik ben helaas nu ervaringsdeskundige, haha). De CTG was klaar en we mochten weer even langs de Verloskundige die inmiddels de uitslagen binnen had gekregen van het laboratorium.

Eiwitten 

Mijn bloeddruk was in orde, tijdens de echo leek ook alles prima, de CTG liet ook geen afwijkende dingen zien en op zich was mijn bloed ook oké. Maar dan mijn urine, daarin waren eiwitten gevonden en dat was toch wel een alarmbelletje waard. Eiwit in je urine kan namelijk wijzen op zwangerschapsvergiftiging en dat is een vrij serieuze aandoening.

Zwangerschapsvergiftiging kan gevolgen hebben voor de moeder en voor de baby. Het gevaar bestaat dat de placenta wordt aangetast. De baby krijgt dan minder zuurstof en voedingsstoffen binnen. De nier- en leverfunctie van je baby kan verslechteren. Ook bij de moeder kunnen de nieren en lever niet goed meer functioneren.

Toen ik zwanger was van Max ben ik met 37 weken ingeleid omdat ik zwangerschapsvergiftiging had. Dat is dus wel even schrikken, helemaal omdat ik pas 30 weken zwanger ben. Omdat ik nu geen hoge bloeddruk had, mocht ik toch naar huis. Wel was het belangrijk om 24 uur urine te verzamelen in een jerrycan en dit zo snel mogelijk in te leveren.

Urine inzamelen goes wrong

Eenmaal thuis voelde ik mij steeds slechter. Hoewel het spugen toch enigzins had opgelucht, had ik weinig zin in eten en ben op bed gaan liggen. Het duurde niet lang of er begon een diarree-aanval en tegelijkertijd spuugde ik ook flink (sorry voor de nasty details, mensen!). Je snapt dat het vrij lastig was om urine op te vangen. Ik besloot dit ook even te laten en eerst de nacht maar eens door te komen. Zaterdag ben ik alsnog gestart met het opvangen van urine. Ik merkte wel dat ik veel vocht verloor door de diarree en dat het minimaal was wat ik plaste. Zaterdagavond voelde ik me weer slechter. We beseften ons dat dit wel eens uit zou kunnen lopen op een vroeggeboorte en dat maakte ons best emotioneel.

Opnieuw allerlei testen

Na zondagmorgen even lekker gedoucht te hebben, brachten we de urine naar naar het ziekenhuis,  ik mocht dit inleveren op de Verloskunde-afdeling. Na een aantal vragen van de verpleegster en verloskundige werd toch besloten om mij nog even ter  aan de CTG te leggen. Ook werd er bloed afgenomen. Omdat ik veel vocht was verloren door het spugen en diarree, was de opbrengst van de urine te weinig en de kans was aanwezig dat de uitslag daardoor niet betrouwbaar zou zijn. Nadat de CTG afgerond was en de uitslag van de bloedwaardes binnen waren, mocht ik naar huis. Deze twee zaken toonden niks zorgelijks aan, gelukkig! De volgende dag, maandag, zou ik gebeld worden met de uitslag van de eiwittest van mijn urine.

Uitslag

Opgelucht ging ik naar huis en dat voelde al een stuk beter. Er was letterlijk voorlopig even een last van mijn schouders. Zojuist belde de verloskundige met de uitslag. Er was opnieuw eiwit gevonden. Na overleg met de Gynaecoloog is toch besloten me nog even niet op te nemen. De kans bestaat dat mijn urine wat ontregeld is door de buikgriepklachten en de uitslag dus niet betrouwbaar is. Wel moet ik komend weekend opnieuw 24 uur urine verzamelen, het direct maandag inleveren, zodat bij de volgende afspraak met de Gynaecoloog er een duidelijk beeld ontstaat over de eiwitten. Daarna zal er verder gehandeld worden.

Al met al een weekend wat ons even flink met de neus op de feiten heeft doen drukken. We zijn ons bewust dat de zwangerschap in een keer om kan slaan en heel anders zou kunnen eindigen dan je verwacht. We gaan nu als een malle alles klaarmaken voor ons Foetusje! Volgende week zal er opnieuw een update volgen, ik houd jullie op de hoogte!