Tag

Persoonlijk

Browsing

L’oreal Pure Clay maskertjes uitproberen + Persoonlijke kletsupdate!

Al een tijdje lag het setje maskertjes van L’oreal uit de Pure Clay-lijn te wachten om gebruikt te worden. Hoewel ik eerder regelmatig maskers gebruikte, ben ik er op een gegeven moment mee gestopt omdat het niet veel voor me deed. Toch wilde ik deze na een aantal fijne reviews testen. Een ideaal moment om dit te doen terwijl ik jullie bijklets over hoe het met mij gaat. Ben je daar en naar het resultaat van de maskers benieuwd? Ga lekker kijken!

Random Questions | Wat was mijn stomste baantje ooit en ben ik slimmer dan mijn ouders?

Ik vind dit ZO leuk he, vragen beantwoorden! Of het nou jullie vragen zijn, of in dit geval van een website die willekeurige vragen “uitspuugt”. Je krijgt sowieso antwoord op de vraag wat mijn stomste baantje ooit was, of ik slimmer ben dan mijn ouders en of wat mijn gekke eetcombinaties zijn.

Ga lekker genieten van een video vol gekke vragen met misschien nog wel gekkere antwoorden!

9 fases waar je doorheen gaat als je zwanger wilt worden

Misschien herken je het wel als je ooit de wens hebt gehad om zwanger te raken. Elke maand weer ga je door een aantal fases waarin je gevoelens en gedachten alle kanten opvliegen. Vandaag kun je lezen hoe het gemiddeld genomen bij mij gaat. Even een disclaimer, ik heb het geprobeerd op een grappige manier te omschrijven. Het is aan jou om te bepalen wat je met een korreltje zout kunt nemen en wat niet 😉

Fase 1: Post-menstruatie

Zo. De menstruatie is klaar. Nieuwe maand, nieuwe kansen! Let’s do this! Maandverband en tampons mogen weer verstopt. Of ze zijn op. Hey, dat is een teken toch?

Fase 2: Vruchtbaar!

Je voelt het aan alles, the egg is ready to pop! Je zorgt dat er deze ronde geen kansen onbenut raken en holt nog even snel naar de drogist voor een voorraadje ovulatietesten. Je bent helemaal klaar voor actie: IK WIL NU SEKS! Nu is het juiste moment, ik voel het!

Fase 3: Legs up!

Fase 3: Legs up!

Hoe lang zal ik mijn benen omhoog houden? Zou tien minuten lang genoeg zijn? Ach wat, ik doe gewoon even een half uur. Hmmm, misschien moet ik er ook maar een kussen onder proppen…

Fase 4: IK WEET HET ZEKER!

Zag ik daar nu een ooievaar? Die zwangere vrouw lachte wel heel sereen naar mij! Wow! Het kan geen toeval zijn dat het YouTubefilmpje begon met die Clearblue-reclame! Ik weet het zeker, over 1,5 week heb ik een positieve test!

Fase 5: Check die aderen dan!

Ik ben misselijk! Echt hoor! Nog maar een klein beetje, maar hoe meer ik er aan denk hoe erger het lijkt! En die steekjes, dat is vast de innesteling! Mijn borsten doen ook zo’n zeer en ze zijn zeker groter. Check die aderen dan! Begint mijn buik nu ook al op te bollen? Ik ga NU naar Kruidvat voor een test, gewoon zo’n early-ding

Fase 6: Janken

Fase 6: Janken

Ohhhhh, dit poezenfilmpje is zo ziehielig! “Lieverd, is er nog chocola?” “Wat kijk je nu raar? Het is toch helemaal niet gek om je chips in de slagroom te dippen? Tssss.”

Fase 7: Testen

Lekker slapen, morgenochtend ga ik testen. Dat hoeft eigenlijk niet want ik voel aan ALLES dat ik zwanger ben. Ik kan ook niet wachten totdat ik kleertjes kan kopen. Of een kinderwagen. En de naam kan kiezen. Hmmm, ik kan niet slapen, zal ik nu vast de test doen? Negatief? Nee, dat kan niet. Die test is vast niet goed, of ik plaste te weinig ofzo. Morgenochtend gewoon weer.

Fase 8: Opnieuw testen

Pfff, al die klotetesten ook. ze doen het allemaal niet. Ik haal gewoon even een goed merk ofzo hoor. Wedden dat die wel positief zijn?

Fase 9: Menstruatie

Die krampen, dat is het eitje, echt hoor. En dat beetje bloed? Nee joh, geen menstruatie, gewoon een innestelingsbloeding. Oh. Nu begint het wel heel erg veel te worden. Kutzooi. Janken. Waahaahaarom gunt niemand mij een baby?

Ik hoop dat je snapt dat dit enorm uitvergrote gedachtes zijn en dat het lekker aangedikt is. Wel doen hormonen en lang wachten op een zwangerschap wat met je, dat kan ik inmiddels beamen. Voor alle wachtenden onder ons, ik gun je enorm een baby en ik duim voor je dat het volgende ronde raak is!

15 jaar samen: hoe het allemaal begon en nu

Op 25 mei 2002 raakte ik aan de praat met een enorm leuke jongen die ik al een tijdje in de smiezen had. 15 jaar later zijn we nog steeds samen. Getrouwd en ouders van een fantastisch jochie. Ben je benieuwd naar hoe wij elkaar leerde kennen, onze ups en downs en hoe we de toekomst tegemoet zien? Lees dan lekker verder in 15 jaar samen: hoe het allemaal begon.

Ik vond hem interessant

In een kroeg waar 15 jaar geleden (ik was toen 18) iedereen op zaterdagavond te vinden was, zag ik hem wel eens voorbij komen en ik vond hem interessant. Ik wist dat hij ooit bij mijn broer in de klas had gezeten en kende hem dus ook van schoolfoto’s. Helaas hing er elke keer als ik hem zag een andere chick rond hem, dus ik richtte mij op andere jongens. Deze zaterdagavond liep anders dan gepland. Ik vond al een tijdje een jongen leuk en we draaiden al tijden om elkaar heen. Ik wilde hem vertellen dat ik hem echt leuk vond, maar ik kreeg geen contact met hem. Nadat ik met een vriendin en nichtje in de kroeg had zitten wachten, besloten we naar een discotheek verderop in de stad te kijken. Ook daar geen spoor van deze gozer. Ik was wat narrig en een vriendin raadde aan om mijn zinnen eens te verzetten en op zoek te gaan naar een ander, om toch een leuke avond te hebben. Nadat ze dat gezegd had keek ik om me heen en daar was hij, dit keer zonder chick om zich heen: Jeroen!

Had je willen zoenen dan?

Had je willen zoenen dan?

Giechelend en wel probeerden we steeds dichterbij hem en zijn vrienden in de buurt te komen en opeens zat ik naast hem (oké, mijn vriendinnen hadden mij nog net niet naast hem neergeplant, haha). We begonnen een praatje en oh, wat was hij leuk! Daarna dansten we wat en het pleit zeer voor hem dat hij toen niet is weggegaan. Ik heb namelijk het ritmegevoel van een tafelpoot. De avond vorderde en we wisselde telefoonnummers uit. Bij het afscheid scandeerden mijn vriendinnen (stomme trutten, haha): “Moeten jullie niet zoenen of zo?”. Ik glimlachte wat verlegen en fietste snel weg. Onderweg naar huis kreeg ik het eerste sms’je al: “Had je willen zoenen dan?”.

Hij had die avond ook beloofd de volgende dag langs te komen op mijn werk (ik werkte in een pannenkoekenrestaurant in Batavia Stad). Ik stond daar met mijn brakke kop en had totaal niet verwacht dat hij echt zou komen (tot dusver was mijn ervaring van jongens en hun afspraken nakomen niet heel erg positief, haha). Ik reageerde dus ook niet heel enthousiast toen hij voor mijn neus stond. Eerlijk gezegd schrok ik een beetje. Jij? Hier? Voor mij? Ik vond het zo raar dat iemand mij leuk genoeg vond om ook nog eens op mijn werk te verschijnen.

Inmiddels zijn we 15 jaar verder

Al snel volgden een aantal dates en ik werd steeds gekker op Jeroen. Onze eerste en tweede jubileum volgde en op de dag van ons derde jubileum bezichtigde we het huis wat we niet lang daarna kochten en nu alweer bijna 12 jaar in wonen. Na zeven jaar trouwden we, besloten we ons allebei om te scholen en na 11 jaar raakte ik in verwachting van onze geweldige Max. Inmiddels zijn we 15 jaar verder. Als je mij toen verteld had dat we na 15 jaar nog steeds samen zouden zijn, had ik zeker even met mijn wenkbrauwen gefronst. Niet omdat ik het niet zag zitten, maar omdat ik mij nog steeds elke dag verbaas over hoe leuk we het hebben en hoe goed we bij elkaar passen.

Uit elkaar gaan is voor ons geen optie

Uit elkaar gaan is voor ons geen optie

We hebben niet veel gemeenschappelijke interesses of hobby’s. Daarin kunnen we bijna niet meer verschillen. Wat ons dan wel bindt? Onze liefde, respect naar elkaar, elkaar dingen gunnen, dezelfde waarden en normen, elkaar vrij laten en het beste willen voor de ander. En geloof me, we hebben meerdere malen dipjes gehad. Kleine, uit jaloezie, maar ook grote waarin we elkaar echt kwijt waren. Toch is het ons elke keer weer gelukt om elkaar terug te vinden. Niet omdat het zo hoort, maar omdat we het willen. Uit elkaar gaan is voor ons geen optie. Ik geloof ook sterk dat de pleuris flink moet uitbreken wil dat ooit gebeuren. Ik geloof namelijk vooral dat wij er samen altijd uitkomen. Omdat we dat allebei willen en alleen elkaar willen. Daardoor is er geen ruimte voor iets of iemand anders. Het mag misschien voor jou heel onrealistisch klinken, maar ik denk dat met deze instelling en altijd willen werken aan je relatie je echt een heel end komt.

Overwinnen van slechtere periodes

Als slot wil Jeroen ook nog wat toevoegen: Na al die jaren is er ook wel iets wat ik heb geleerd, en wat je nog niet weet als je 20 bent. Het hebben van een echte relatie gaat niet om de dagen die vanzelf gaan en waarop je het superleuk met elkaar hebt. Het gaat juist om de dagen en de periodes waarin het niet vanzelf gaat en je beide aan je relatie moet werken. Wij geloven beide dat het overwinnen van slechtere periodes je relatie sterker maakt en dat dat is waar het in een relatie om gaat. Blijf eraan werken, blijf reflecteren op je eigen gedrag en blijf er keihard voor vechten ook al gaat het niet vanzelf!

Hoe lang ben jij samen met je partner? Laat een berichtje achter in de comments!

Als een tweede zwangerschap niet lukt | Definitieve uitslag en volgende stap

Wat als een tweede zwangerschap niet lukt? Vandaag lees je meer over de definitieve uitslag en de volgende stap. Eerder heb je kunnen lezen over onze wens voor een tweede kindje en de operatie die daarop volgde. In het laatste artikel kon ik voorzichtig al iets meer vertellen over de uitslag hiervan, maar vandaag ga ik hier uitgebreid op in.

Operatie

Nog even terugkomend op de operatie: deze is dikke prima geslaagd. Het herstel vond ik zelf wat tegenvallen, maar dat is mijn eigen schuld. Ik leefde zo toe naar de operatie dat ik even niet nadacht bij het herstel. Maar ik heb echt wel een dag of drie a vier flink last gehad van mijn buikspieren en de dagen daarna trokken alledrie de hechtingen enorm. But hey, I’ve survived it! Inmiddels zit ik vol op in mijn eerste menstruatie na de operatie (sorry voor de TMI) en ik bedacht me gisteren dat ik gewoon amper buikpijn heb gehad. Toch fijn dat de verklevingen weg zijn gehaald!

Hoe nu verder?Hoe nu verder?

Oké, maar hoe nu verder? De eerste uitslag was positief. Naast de verklevingen die weggehaald zijn, zijn ook mijn baarmoeder en eileiders “doorgespoeld” om te kijken of hier nog blokkades waren. Goed nieuws: er zijn geen wegversperringen, haha. Vier dagen na de operatie hadden we een vervolgafspraak met de Gynaecologe om de uitslag uitgebreid door te spreken. Ze was erg tevreden over de operatie en was blij dat de Endometriose niet al te heftig was en goed weggehaald kon worden. Via de website van Freya (de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen) maakte ze een kansberekening.

Lang verhaal kort: we hebben het komende half jaar 44% kans om zwanger te raken. Zo op het eerste gezicht lijkt dat niet veel, maar dit is heel gemiddeld. Bij een kans van 30% of minder worden vruchtbaarheidsbehandelingen ingezet en wij zitten daar dus goed boven. Het zou zelfs zo zijn dat als we nu met vruchtbaarheidsbehandelingen (in ons geval IUI met hormoonbehandeling) zouden starten, de kans niet hoger is dan als we zelf op de natuurlijke manier verder gaan. Dit komt vooral omdat er tijdens een IUI-behandeling minder (maar daarentegen wel de beste) zaadcellen worden ingebracht.

Komende half jaar

Het komende half jaar gaan we dus gewoon verder zoals we altijd deden. Ik ben positief gestemd dat het gaat lukken en mocht dat niet zo zijn, dan melden we ons in oktober weer bij de Gynaecologe. Of eerder, voor een echo van onze tweede spruit natuurlijk, haha.

Ik hoop vooral dat ik het de komende maanden een beetje los kan laten en kan gaan genieten. Geen maandelijkse spanning en grote teleurstelling, al zal dat wellicht wat lastig zijn. De moed er in houden en genieten van ons drieën samen, want we hebben het zo fijn! Ik hoop dat ik jullie snel een update kan geven en dan met goed nieuws!

Als een tweede zwangerschap niet lukt | Operatie en eerste uitslag

Drie weken geleden vertelde ik je in een uitgebreid artikel over een tweede zwangerschap, die tot op heden nog niet tot stand is gekomen. Je kon lezen dat mij een operatie te wachten stond. Afgelopen vrijdag heeft deze dan eindelijk plaatsgevonden! Ik ga je er alles over vertellen.

De dag van de operatie

De dag van de operatie

Al twee maanden keek ik uit naar dit moment, de dag van de operatie. Beetje gek wellicht, hoe kun je daar nu zo naar uitzien? Ik ben vooral op zoek naar een antwoord. Waarom ben ik nog niet zwanger geraakt? Hoe kan het dat de zwangerschap van Max er zo snel was en dat het nu lang duurt? En die buikpijn, heeft dat er wat mee te maken? Vragen te over en grote kans dat deze operatie antwoord zou geven op een aantal vragen.

Aangekomen in het ziekenhuis, kreeg ik toch wel een beetje spijt dat ik alleen was. Aan de andere kant wilde ik ook graag dat voor Max alles normaal zou gaan, dus hadden we besloten dat Jeroen bij Max zou blijven. Na de operatie zouden ze samen mij op komen halen. Het lange wachten en de voorbereidingen door de verpleegsters begonnen en af en toe stonden de tranen in mijn ogen van spanning. Snel wegslikken, haha. Hup, OK in. Gelukkig nog even de vertrouwde ogen van mijn Gynaecologe zien en ik mocht slapen.

Optimistisch

Optimistisch

En dan kom je langzaam bij. Je voelt je redelijk vertiefd maar gelukkig laat de verpleging weten dat het allemaal goed is gegaan. Ik kreeg een ijsje (yay!), die Max  minuten later op de zaal verorberde want: “mamma is ziek, mag geen ijsjes”. Duidelijk. Een snelle check op mijn buik liet zien dat ik geen twee maar drie sneetjes had. Gelukkig deden de pijnstillers goed hun werk en was ik vrij optimistisch.

Eindelijk kwam daar dan de Gynaecologe haar ronde doen. Een eerste uitslag! De operatie is goed verlopen. De baarmoeder en eileiders lopen goed door. Wel is er Endometriose vastgesteld.

Endometriose is baarmoederslijmvlies wat zich buiten de baarmoeder bevindt. Dus in de buikholte. Dit groeit in de buikholte en op bijvoorbeeld organen en kan ingroeien en chronische ontstekingen geven.

Hetgeen wat er bij mij gevonden is, is weggehaald en voorzichtig vertelde de Gynaecologe dat er nu na de operatie in principe niets in de weg hoeft te staan om zwanger te raken. Is dat eens even goed nieuws!

Na de operatie

Nu is het maandag, dag drie na de operatie. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik me al beter zou voelen. Zo toegespitst op de operatie dat ik de tijd erna even ben “vergeten”. De eerste dagen voelden mijn buikspieren aan alsof er een vrachtwagen overheen gereden was en kon ik amper bewegen, zitten en liggen. Nu is die pijn aan het wegtrekken en dat maakt je net wat mobieler. Ik kan weer een beetje zitten en het opstaan gaat soepeler. Wel trekken de hechtingen nog enorm, maar dat is ook niet gek.

In mijn hoofd is het een warboeltje. Verrast over de interesse van heel veel mensen, zo bijzonder! Maar ook spookt er nog wat anders door mijn hoofd. Ik kan me er gewoon geen voorstelling bij maken dat ik zwanger raak. Het lijkt of ik helemaal de blije gedachten, de voorpret geblokkeerd heb. Ik vermoed een stukje zelfbescherming omdat elke maand de hoop en het fantaseren over een zwangerschap weggeslagen werd. Ik hoopte dat met dit goede nieuws het terug zou komen, maar ik durf het gewoon niet meer, voorpret hebben. Tot Jeroens grote frustratie zeg ik af en toe dat het zo ook prima is, met zijn drieën. Maar we moeten dit niet opgeven, die moeilijke hoop houden.

Dankjewel

Dankjewel

Wat ik tot slot nog even wel zeggen: dankjewel. Voor jullie bemoedigende woorden, de verhalen, de herkenbaarheid en de steun die ik ervaar. Met het delen van ons verhaal ben ik geschrokken hoeveel “verborgen” problemen rondom onvruchtbaarheid spelen. Zoveel mensen waarvan ik het niet wist en waarvan ik gewild had dat ik ze kon steunen zoals ze bij mij doen met hun lieve woorden. Nogmaals A Big Thank You!

Als dit artikel online komt, gaan wij naar de Gynaecologe. We krijgen dan meer informatie over de operatie, over Endometriose en over de kans op een natuurlijke zwangerschap. Vanaf daar moeten we verder kijken. Binnenkort kun je lezen hoe het gesprek met de Gynaecologe is verlopen, i’ll keep you posted!

Als een tweede zwangerschap niet lukt – Deel 1

Je hebt misschien mijn video wel gezien, waarin ik meer uitleg geef over het zwanger raken van een tweede kind. Even kort en krachtig: het lukt (nog) niet. Om meer bekendheid te geven aan secundaire infertiliteit, ga ik vanaf nu regelmatig schrijven over als een twee zwangerschap niet lukt. Vandaag deel 1.

Kinderwens

Kinderwens

Onze zoon Max is net drie geworden. Na een jaar was ik weer langzaam klaar voor een tweede zwangerschap. Omdat Jeroen nog volop in zijn deeltijd HBO-studie zat, besloten we dat het verstandiger was om nog heel even te wachten. Stiekem vond ik dit toen best lastig, maar hey, it takes two to tango, nietwaar? Jeroen begon aan zijn laatste studiejaar en gaf aan dat wat hem betreft prima was om nu te starten met het realiseren van een tweede zwangerschap (tja, ik kan het heel plat omschrijven, maar daar wordt niemand blij van, haha).

Geduld

Geduld

Toen we besloten dat we ons eerste kindje wilden krijgen, was ik binnen no time zwanger. Ik geloof dat er tussen het besluit en de test een week of zes zat. Ik moet dus ook eerlijk bekennen dat ik verwachtte dat het dit keer ook wel snel raak zou zijn. Helaas. Ons geduld werd flink op de proef gesteld en ik kan je vertellen dat ik daar niet zo goed in ben. Maar hey, wat heb je te kiezen? Dus je slikt elke maand braaf je foliumzuur en andere ondersteunende vitamines, eet gezond, probeert voldoende te bewegen (Ai. Failure). Jeroen stopte met roken en alcohol drinken en ik downloadde een app om mijn cyclus in bij te houden. Vet handig joh, om te weten wanneer je ei springt. Knapt je sexleven echt van op! (sarcasme mensen, sarcasme.)

Zwangerschapstest

Zwangerschapstest

Weet je wat het allerleukste is? Dat ik mijzelf elke maand weer wijs kan maken dat ik nu toch echt zwanger ben. Want dat ene gevoeletje had ik vorige maand niet! En nu doen mijn borsten geen pijn. Oh, en ik ben echt veel meer moe dan normaal hoor! Tjee, ben ik nu misselijk aan het worden? Die buikkramp is echt anders dan menstruatiepijn! Hey, ik heb nog geen kloppende mee-eter, zie je nu wel! En dan doe je maar weer een test. Negatief. Op het moment dat je geen testen in huis hebt vanwege zelfbescherming en 5 dagen overtijd bent en toch een test haalt en tijdens het piesen je menstruatie al ziet komen. Yes. Been there, done that. ZE-NUW-SLO-PEND.

Laat het los

Laat het los

Deze zin he: Laat het los. Kwaaier kun je me niet krijgen. Hoe dan?!?! Zijn ook altijd mensen die al zwanger raken als ze er naar kijken. Ik zeg altijd stoer dat ik mij er helemaal niet mee bezig houd. Behalve die paar vruchtbare dagen en de dag dat ik ongesteld word. Dan voel ik mij zo klote en verdrietig. Weer geen zwangerschap. Weer een eitje minder. Weer een teleurstelling. Weer laat mijn lichaam mij in de steek. Op dat moment ga ik direct denken wat ik anders had kunnen doen. Had ik die sushi niet moeten eten? Had ik meer seks moeten hebben? Had ik beter die foliumzuur moeten slikken? And so on.

Gynaecoloog

Gynaecoloog

Op een gegeven moment was ik bij de huisarts en ik vroeg advies. Doe ik iets fout, of is er iets anders wat the magic key to pregnancy is? Het enige wat mogelijk was, was een doorverwijzing naar de gynaecoloog. En daar zaten we dan, eind 2016. Een afdeling waar we voor het laatst waren toen ik het nieuws kreeg dat ze mij in gingen leiden om Max te halen. Een aantal afspraken, testen en echo’s volgden. Zelfs nog een zwangerschapstest (haha. Vijf minuten daarna volgde mijn menstruatie). Nu staat er een operatie op de planning.

Operatie

Operatie

The next step is dus een operatie. Begin april gaat mijn gynaecoloog mijn binnenkant bekijken. In medische termen heet dit Laparoscopie. Zo worden mijn baarmoeder, eierstokken en eileiders bekeken en zal er een blauwe vloeistof in mijn baarmoeder en eileiders worden gespoten, om te zien of deze goed doorgankelijk zijn. Er kan zo bekeken worden of mijn eileiders afgesloten zijn, er vocht in een eileider zit, of er sprake is van endometriose, verklevingen of vleesbomen en wat ze al niet meer zouden kunnen vinden.

Spannend? Mwoah. Ik heb mijn portie operaties wel gehad in mijn leven, dus wat dat betreft zie ik er niet tegen op. Ik ben wel erg nieuwsgierig wat er gezien gaat worden en wat de stappen na de operatie zullen zijn, Wat ik vooral voor nu hoop is dat ik weer zin krijg om te fantaseren over het zwanger zijn en het krijgen van een tweede kindje. Helaas is dat momenteel ver te zoeken omdat het vooral confronterend en pijnlijk is. Dan is wegstoppen gewoon de beste remedie, toch?

Over een paar weken, na de operatie, kunnen jullie deel twee verwachten. Voor nu ben ik vooral benieuwd hoe jullie weg naar een zwangerschap was. Vertel je mij er meer over in de comments?

Zwanger???

Jullie weten het inmiddels wel, de man en ik willen heel (heelheelheel) graag meer kinderen en zijn daar ook al een tijdje mee bezig (om het maar even plat te zeggen).

Dat het niet zonder slag of stoot gaat is misschien niet bij iedereen bekend, maar dan is het maar gezegd: het duurt al een tijdje.

De blikken naar mijn buik (of vetrol, haha) blijven steeds langer boven mijn broek hangen en jullie zullen je wel de grote vraag stellen: Ben je zwanger???

Video

Ik vertel je ALLES in de video van vandaag. Je gaat het toch zeker wel kijken?

Vijf dingen waar ik mij aan erger

Ik was een beetje inspiratieloos wat betreft een nieuw artikel voor deze eerste nieuwe week van 2017. Ik had iets in mijn hoofd met goede voornemens, maar er kwam maar niks uit mij over dat onderwerp. Misschien omdat ik het suf vind om het nieuwe jaar met nieuwe voornemens te beginnen? Waarom niet in april of oktober? Iets waar ik me aan erger. Daarom een artikel met vijf dingen waar ik mij aan erger.

Laat ik wel even voorop stellen dat ik een persoon ben die zich snel ergert aan mensen of situaties. Mocht je na dit artikel denken: “mens, chill!”, bedenk dan dat ik het heel erg uitvergroot en geprobeerd heb met een vleugje humor te brengen (als is de waarheid gevaarlijk in de buurt, haha).

Iemand die beeldend praat

blah blah

Ken je dat? Van die mensen die te uitgebreid en beeldend praten, so annoying! Ik probeer het met een voorbeeld: “En toen zaten we daar aan de rivier met onze voeten in het water, terwijl achter ons de auto’s parkeerden en wij in de verte keken naar die blauwe kerktoren met die roze klok”. Echt. I. Don’t. Care. Maak je punt, hou het vooral kort en vertel wat je te zeggen hebt. Maar laat me niet uren naar jouw overheersende geblaat luisteren terwijl we op die saaie verjaardag in een kringetje zitten met troosteloze hapjes als gevulde eieren en leverworst.

Langzaam verkeer

Verkeer

Verkeer is wel een dingetje voor mij, het gaat mij namelijk nooit snel genoeg. Sowieso vind ik het al vervelend dat er uberhaupt ander verkeer op de weg is, haha. Maar men, dat trage gedonder bij rotondes en kruispunten. Het eeuwige gewacht van een bejaarde, onzekere vrouw of onderdrukte man totdat ze besluiten om wel/niet te gaan rijden. Het liefst zou ik ze een zetje geven, maar daar worden ze vast nog onzekerder door. Of van die mensen die langzaam rijden. Kom op, neem eens een risico en trap dat gaspedaal in! Echt, je kan harder dan 100 op de snelweg, helemaal als je die vrachtwagen of caravan inhaalt. Mijn veelgebruikte kreet in de auto is dan ook: “Toe maarrrrr”. Iets beter dan al die verwensingen die ik uitte voordat Max kon praten, haha.

Mensen in supermarkten

Supermarkt

Ik heb echt een enorme hekel aan boodschappen doen. Niet omdat ik dat an sich niet leuk vind, maar meer de mensen die ronddolen in zo’n winkel. Van die mensen die uitgebreid de verpakking van Honig mix voor Boerenomelet gaan staan bestuderen met hun kar net voor het vak waar jij moet zijn. Dan wacht ik vaak even geduldig in de hoop dat ze mijn aanwezigheid opmerken en denken: “hey, ik sta in de weg. Laat ik mijn kar even verplaatsen”. Maar nee, dat is echt heel erg lastig. Of mensen die bekenden tegenkomen en dan uitgebreid over de ingegroeide teennagel van neef Sjaak gaan ouwenelen, terwijl hun karren, jawel, gruwelijk in de weg staan. Of gezellig met het hele gezin boodschappen doen en niet kunnen beslissen of ze kroketten of kaassoufle’s meenemen. Zelfs Gertje van drie mag meebeslissen. Je snapt nu vast waarom Jeroen de wekelijkse boodschappen doet.

Mensen die geen rekening houden met mijn gehoor

Gehoor

Je weet het inmiddels wel, mijn gehoor is niet al te best. Zonder mijn botverankerd hoortoestel hoor ik hetzelfde als jij zou horen met oordopjes in. Das niet zo veel he? Kan ik huilie over doen, maar ik geniet soms ook heerlijk van de stilte, haha. Wanneer is het dan lastig? Als je van die mensen hebt die op fluistertoon praten. En dat je dan een keer of drie zegt: “Sorry, ik versta je slecht, kun je iets harder praten?” en dit dan niet doen. Ik probeer de Wisperers ook te mijden als de pest, want we zijn geen match. Hoe aardig sommige ook zijn, helaas, ik zal het nooit ontdekken. En echt JE HOEFT ECHT NIET HEEL O-VER-DRE-VEN TE AR-TI-CU-LE-REN, want ik ben wel gewoon vol bij mijn verstand. Gewoon iets harder praten en mij aankijken, that’s all.

Als iemand 50.000 berichten deelt op Facebook

Facebook

Je kent ze wel, die types die geen ene bal te doen hebben en daarom dus maar allerlei berichten delen op Facebook. Vaak is dit je eenzame tante/buurvrouw/vriendin van je moeder of je ietwat rechtse oom/vader/ontspoorde neef. Je ziet berichten voorbij komen met schreeuwende koppen als: “ze pakken alles van ons af, nu ook al zwarte piet!” of “Alle vluchtelingen zijn boeven en naaien ons land”, maar ook pareltjes als: “als je dit bericht deelt genees je een kind met kanker” of “als je dit bericht deelt maak je kans op een miljoen”. Kijk, dat je dit een keertje in een dolle bui doet, prima. Maar als je elke poep en scheet gaat delen van een net overleden artiest, dan begint mijn nijdigheid toe te slaan.

Maar ik blij mezelf kwellen door met deze mensen bevriend te blijven op Facebook. Gewoonweg omdat ik het zielig vind om hen te ontvrienden (maar eigenlijk dat ik niet zit te wachten op de vraag waarom ik ze ontvriend heb). Gelukkig bestaat er een ontvolg-knop. Die schakel ik bij een aantal mensen ook in, om hem na een tijdje weer uit te zetten, en weer spijt te krijgen, haha.

Je beeld van mij zal nu wel erg vertekend zijn, maar ik ben inderdaad een tiepje wat zich snel ergert. Ik vind dat niet zo erg, want verder ben ik echt wel lief hoor.

Ik ben erg benieuwd wat jouw ergert. Laat je een berichtje achter in de comments?