Category

Persoonlijk

Category

Helaas, vandaag geen video…

Ik vind het supervervelend om je te moeten mededelen dat er vandaag geen video online komt. Normaal heb ik altijd wel een aantal weken vooruit gewerkt met artikelen en video’s, maar voor nu staat er even niets klaar. Ook lukte het mij niet om zo 1, 2, 3 een video op te nemen.

Vaste dagen

Je bent gewend dat ik vaste dagen heb wanneer er een artikel (dinsdag), een video (donderdag) en mijn weekvlog (zondag) online laat komen. Ik kan duizend excuses verzinnen waarom het niet is gelukt, maar daar kom ik op een later moment misschien op terug. Voor nu is het even goed zo en zal ik proberen wat tijd te stoppen in het vooruit werken voor de komende weken. Komende zondag kun je in ieder geval de weekvlog bekijken en vanaf dinsdag de Easy Peasy Pretty, Please?-serie starten waarin ik elke dinsdag je ga meenemen in de basis van make-up en verzorging.

Dus, mijn welgemeende excuses en ik hoop op jullie begrip, maar het is even niet anders.

Liefs van mij!

9 fases waar je doorheen gaat als je zwanger wilt worden

Misschien herken je het wel als je ooit de wens hebt gehad om zwanger te raken. Elke maand weer ga je door een aantal fases waarin je gevoelens en gedachten alle kanten opvliegen. Vandaag kun je lezen hoe het gemiddeld genomen bij mij gaat. Even een disclaimer, ik heb het geprobeerd op een grappige manier te omschrijven. Het is aan jou om te bepalen wat je met een korreltje zout kunt nemen en wat niet 😉

Fase 1: Post-menstruatie

Zo. De menstruatie is klaar. Nieuwe maand, nieuwe kansen! Let’s do this! Maandverband en tampons mogen weer verstopt. Of ze zijn op. Hey, dat is een teken toch?

Fase 2: Vruchtbaar!

Je voelt het aan alles, the egg is ready to pop! Je zorgt dat er deze ronde geen kansen onbenut raken en holt nog even snel naar de drogist voor een voorraadje ovulatietesten. Je bent helemaal klaar voor actie: IK WIL NU SEKS! Nu is het juiste moment, ik voel het!

Fase 3: Legs up!

Fase 3: Legs up!

Hoe lang zal ik mijn benen omhoog houden? Zou tien minuten lang genoeg zijn? Ach wat, ik doe gewoon even een half uur. Hmmm, misschien moet ik er ook maar een kussen onder proppen…

Fase 4: IK WEET HET ZEKER!

Zag ik daar nu een ooievaar? Die zwangere vrouw lachte wel heel sereen naar mij! Wow! Het kan geen toeval zijn dat het YouTubefilmpje begon met die Clearblue-reclame! Ik weet het zeker, over 1,5 week heb ik een positieve test!

Fase 5: Check die aderen dan!

Ik ben misselijk! Echt hoor! Nog maar een klein beetje, maar hoe meer ik er aan denk hoe erger het lijkt! En die steekjes, dat is vast de innesteling! Mijn borsten doen ook zo’n zeer en ze zijn zeker groter. Check die aderen dan! Begint mijn buik nu ook al op te bollen? Ik ga NU naar Kruidvat voor een test, gewoon zo’n early-ding

Fase 6: Janken

Fase 6: Janken

Ohhhhh, dit poezenfilmpje is zo ziehielig! “Lieverd, is er nog chocola?” “Wat kijk je nu raar? Het is toch helemaal niet gek om je chips in de slagroom te dippen? Tssss.”

Fase 7: Testen

Lekker slapen, morgenochtend ga ik testen. Dat hoeft eigenlijk niet want ik voel aan ALLES dat ik zwanger ben. Ik kan ook niet wachten totdat ik kleertjes kan kopen. Of een kinderwagen. En de naam kan kiezen. Hmmm, ik kan niet slapen, zal ik nu vast de test doen? Negatief? Nee, dat kan niet. Die test is vast niet goed, of ik plaste te weinig ofzo. Morgenochtend gewoon weer.

Fase 8: Opnieuw testen

Pfff, al die klotetesten ook. ze doen het allemaal niet. Ik haal gewoon even een goed merk ofzo hoor. Wedden dat die wel positief zijn?

Fase 9: Menstruatie

Die krampen, dat is het eitje, echt hoor. En dat beetje bloed? Nee joh, geen menstruatie, gewoon een innestelingsbloeding. Oh. Nu begint het wel heel erg veel te worden. Kutzooi. Janken. Waahaahaarom gunt niemand mij een baby?

Ik hoop dat je snapt dat dit enorm uitvergrote gedachtes zijn en dat het lekker aangedikt is. Wel doen hormonen en lang wachten op een zwangerschap wat met je, dat kan ik inmiddels beamen. Voor alle wachtenden onder ons, ik gun je enorm een baby en ik duim voor je dat het volgende ronde raak is!

15 jaar samen: hoe het allemaal begon en nu

Op 25 mei 2002 raakte ik aan de praat met een enorm leuke jongen die ik al een tijdje in de smiezen had. 15 jaar later zijn we nog steeds samen. Getrouwd en ouders van een fantastisch jochie. Ben je benieuwd naar hoe wij elkaar leerde kennen, onze ups en downs en hoe we de toekomst tegemoet zien? Lees dan lekker verder in 15 jaar samen: hoe het allemaal begon.

Ik vond hem interessant

In een kroeg waar 15 jaar geleden (ik was toen 18) iedereen op zaterdagavond te vinden was, zag ik hem wel eens voorbij komen en ik vond hem interessant. Ik wist dat hij ooit bij mijn broer in de klas had gezeten en kende hem dus ook van schoolfoto’s. Helaas hing er elke keer als ik hem zag een andere chick rond hem, dus ik richtte mij op andere jongens. Deze zaterdagavond liep anders dan gepland. Ik vond al een tijdje een jongen leuk en we draaiden al tijden om elkaar heen. Ik wilde hem vertellen dat ik hem echt leuk vond, maar ik kreeg geen contact met hem. Nadat ik met een vriendin en nichtje in de kroeg had zitten wachten, besloten we naar een discotheek verderop in de stad te kijken. Ook daar geen spoor van deze gozer. Ik was wat narrig en een vriendin raadde aan om mijn zinnen eens te verzetten en op zoek te gaan naar een ander, om toch een leuke avond te hebben. Nadat ze dat gezegd had keek ik om me heen en daar was hij, dit keer zonder chick om zich heen: Jeroen!

Had je willen zoenen dan?

Had je willen zoenen dan?

Giechelend en wel probeerden we steeds dichterbij hem en zijn vrienden in de buurt te komen en opeens zat ik naast hem (oké, mijn vriendinnen hadden mij nog net niet naast hem neergeplant, haha). We begonnen een praatje en oh, wat was hij leuk! Daarna dansten we wat en het pleit zeer voor hem dat hij toen niet is weggegaan. Ik heb namelijk het ritmegevoel van een tafelpoot. De avond vorderde en we wisselde telefoonnummers uit. Bij het afscheid scandeerden mijn vriendinnen (stomme trutten, haha): “Moeten jullie niet zoenen of zo?”. Ik glimlachte wat verlegen en fietste snel weg. Onderweg naar huis kreeg ik het eerste sms’je al: “Had je willen zoenen dan?”.

Hij had die avond ook beloofd de volgende dag langs te komen op mijn werk (ik werkte in een pannenkoekenrestaurant in Batavia Stad). Ik stond daar met mijn brakke kop en had totaal niet verwacht dat hij echt zou komen (tot dusver was mijn ervaring van jongens en hun afspraken nakomen niet heel erg positief, haha). Ik reageerde dus ook niet heel enthousiast toen hij voor mijn neus stond. Eerlijk gezegd schrok ik een beetje. Jij? Hier? Voor mij? Ik vond het zo raar dat iemand mij leuk genoeg vond om ook nog eens op mijn werk te verschijnen.

Inmiddels zijn we 15 jaar verder

Al snel volgden een aantal dates en ik werd steeds gekker op Jeroen. Onze eerste en tweede jubileum volgde en op de dag van ons derde jubileum bezichtigde we het huis wat we niet lang daarna kochten en nu alweer bijna 12 jaar in wonen. Na zeven jaar trouwden we, besloten we ons allebei om te scholen en na 11 jaar raakte ik in verwachting van onze geweldige Max. Inmiddels zijn we 15 jaar verder. Als je mij toen verteld had dat we na 15 jaar nog steeds samen zouden zijn, had ik zeker even met mijn wenkbrauwen gefronst. Niet omdat ik het niet zag zitten, maar omdat ik mij nog steeds elke dag verbaas over hoe leuk we het hebben en hoe goed we bij elkaar passen.

Uit elkaar gaan is voor ons geen optie

Uit elkaar gaan is voor ons geen optie

We hebben niet veel gemeenschappelijke interesses of hobby’s. Daarin kunnen we bijna niet meer verschillen. Wat ons dan wel bindt? Onze liefde, respect naar elkaar, elkaar dingen gunnen, dezelfde waarden en normen, elkaar vrij laten en het beste willen voor de ander. En geloof me, we hebben meerdere malen dipjes gehad. Kleine, uit jaloezie, maar ook grote waarin we elkaar echt kwijt waren. Toch is het ons elke keer weer gelukt om elkaar terug te vinden. Niet omdat het zo hoort, maar omdat we het willen. Uit elkaar gaan is voor ons geen optie. Ik geloof ook sterk dat de pleuris flink moet uitbreken wil dat ooit gebeuren. Ik geloof namelijk vooral dat wij er samen altijd uitkomen. Omdat we dat allebei willen en alleen elkaar willen. Daardoor is er geen ruimte voor iets of iemand anders. Het mag misschien voor jou heel onrealistisch klinken, maar ik denk dat met deze instelling en altijd willen werken aan je relatie je echt een heel end komt.

Overwinnen van slechtere periodes

Als slot wil Jeroen ook nog wat toevoegen: Na al die jaren is er ook wel iets wat ik heb geleerd, en wat je nog niet weet als je 20 bent. Het hebben van een echte relatie gaat niet om de dagen die vanzelf gaan en waarop je het superleuk met elkaar hebt. Het gaat juist om de dagen en de periodes waarin het niet vanzelf gaat en je beide aan je relatie moet werken. Wij geloven beide dat het overwinnen van slechtere periodes je relatie sterker maakt en dat dat is waar het in een relatie om gaat. Blijf eraan werken, blijf reflecteren op je eigen gedrag en blijf er keihard voor vechten ook al gaat het niet vanzelf!

Hoe lang ben jij samen met je partner? Laat een berichtje achter in de comments!

Als een tweede zwangerschap niet lukt | Definitieve uitslag en volgende stap

Wat als een tweede zwangerschap niet lukt? Vandaag lees je meer over de definitieve uitslag en de volgende stap. Eerder heb je kunnen lezen over onze wens voor een tweede kindje en de operatie die daarop volgde. In het laatste artikel kon ik voorzichtig al iets meer vertellen over de uitslag hiervan, maar vandaag ga ik hier uitgebreid op in.

Operatie

Nog even terugkomend op de operatie: deze is dikke prima geslaagd. Het herstel vond ik zelf wat tegenvallen, maar dat is mijn eigen schuld. Ik leefde zo toe naar de operatie dat ik even niet nadacht bij het herstel. Maar ik heb echt wel een dag of drie a vier flink last gehad van mijn buikspieren en de dagen daarna trokken alledrie de hechtingen enorm. But hey, I’ve survived it! Inmiddels zit ik vol op in mijn eerste menstruatie na de operatie (sorry voor de TMI) en ik bedacht me gisteren dat ik gewoon amper buikpijn heb gehad. Toch fijn dat de verklevingen weg zijn gehaald!

Hoe nu verder?Hoe nu verder?

Oké, maar hoe nu verder? De eerste uitslag was positief. Naast de verklevingen die weggehaald zijn, zijn ook mijn baarmoeder en eileiders “doorgespoeld” om te kijken of hier nog blokkades waren. Goed nieuws: er zijn geen wegversperringen, haha. Vier dagen na de operatie hadden we een vervolgafspraak met de Gynaecologe om de uitslag uitgebreid door te spreken. Ze was erg tevreden over de operatie en was blij dat de Endometriose niet al te heftig was en goed weggehaald kon worden. Via de website van Freya (de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen) maakte ze een kansberekening.

Lang verhaal kort: we hebben het komende half jaar 44% kans om zwanger te raken. Zo op het eerste gezicht lijkt dat niet veel, maar dit is heel gemiddeld. Bij een kans van 30% of minder worden vruchtbaarheidsbehandelingen ingezet en wij zitten daar dus goed boven. Het zou zelfs zo zijn dat als we nu met vruchtbaarheidsbehandelingen (in ons geval IUI met hormoonbehandeling) zouden starten, de kans niet hoger is dan als we zelf op de natuurlijke manier verder gaan. Dit komt vooral omdat er tijdens een IUI-behandeling minder (maar daarentegen wel de beste) zaadcellen worden ingebracht.

Komende half jaar

Het komende half jaar gaan we dus gewoon verder zoals we altijd deden. Ik ben positief gestemd dat het gaat lukken en mocht dat niet zo zijn, dan melden we ons in oktober weer bij de Gynaecologe. Of eerder, voor een echo van onze tweede spruit natuurlijk, haha.

Ik hoop vooral dat ik het de komende maanden een beetje los kan laten en kan gaan genieten. Geen maandelijkse spanning en grote teleurstelling, al zal dat wellicht wat lastig zijn. De moed er in houden en genieten van ons drieën samen, want we hebben het zo fijn! Ik hoop dat ik jullie snel een update kan geven en dan met goed nieuws!

Als een tweede zwangerschap niet lukt | Operatie en eerste uitslag

Drie weken geleden vertelde ik je in een uitgebreid artikel over een tweede zwangerschap, die tot op heden nog niet tot stand is gekomen. Je kon lezen dat mij een operatie te wachten stond. Afgelopen vrijdag heeft deze dan eindelijk plaatsgevonden! Ik ga je er alles over vertellen.

De dag van de operatie

De dag van de operatie

Al twee maanden keek ik uit naar dit moment, de dag van de operatie. Beetje gek wellicht, hoe kun je daar nu zo naar uitzien? Ik ben vooral op zoek naar een antwoord. Waarom ben ik nog niet zwanger geraakt? Hoe kan het dat de zwangerschap van Max er zo snel was en dat het nu lang duurt? En die buikpijn, heeft dat er wat mee te maken? Vragen te over en grote kans dat deze operatie antwoord zou geven op een aantal vragen.

Aangekomen in het ziekenhuis, kreeg ik toch wel een beetje spijt dat ik alleen was. Aan de andere kant wilde ik ook graag dat voor Max alles normaal zou gaan, dus hadden we besloten dat Jeroen bij Max zou blijven. Na de operatie zouden ze samen mij op komen halen. Het lange wachten en de voorbereidingen door de verpleegsters begonnen en af en toe stonden de tranen in mijn ogen van spanning. Snel wegslikken, haha. Hup, OK in. Gelukkig nog even de vertrouwde ogen van mijn Gynaecologe zien en ik mocht slapen.

Optimistisch

Optimistisch

En dan kom je langzaam bij. Je voelt je redelijk vertiefd maar gelukkig laat de verpleging weten dat het allemaal goed is gegaan. Ik kreeg een ijsje (yay!), die Max  minuten later op de zaal verorberde want: “mamma is ziek, mag geen ijsjes”. Duidelijk. Een snelle check op mijn buik liet zien dat ik geen twee maar drie sneetjes had. Gelukkig deden de pijnstillers goed hun werk en was ik vrij optimistisch.

Eindelijk kwam daar dan de Gynaecologe haar ronde doen. Een eerste uitslag! De operatie is goed verlopen. De baarmoeder en eileiders lopen goed door. Wel is er Endometriose vastgesteld.

Endometriose is baarmoederslijmvlies wat zich buiten de baarmoeder bevindt. Dus in de buikholte. Dit groeit in de buikholte en op bijvoorbeeld organen en kan ingroeien en chronische ontstekingen geven.

Hetgeen wat er bij mij gevonden is, is weggehaald en voorzichtig vertelde de Gynaecologe dat er nu na de operatie in principe niets in de weg hoeft te staan om zwanger te raken. Is dat eens even goed nieuws!

Na de operatie

Nu is het maandag, dag drie na de operatie. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik me al beter zou voelen. Zo toegespitst op de operatie dat ik de tijd erna even ben “vergeten”. De eerste dagen voelden mijn buikspieren aan alsof er een vrachtwagen overheen gereden was en kon ik amper bewegen, zitten en liggen. Nu is die pijn aan het wegtrekken en dat maakt je net wat mobieler. Ik kan weer een beetje zitten en het opstaan gaat soepeler. Wel trekken de hechtingen nog enorm, maar dat is ook niet gek.

In mijn hoofd is het een warboeltje. Verrast over de interesse van heel veel mensen, zo bijzonder! Maar ook spookt er nog wat anders door mijn hoofd. Ik kan me er gewoon geen voorstelling bij maken dat ik zwanger raak. Het lijkt of ik helemaal de blije gedachten, de voorpret geblokkeerd heb. Ik vermoed een stukje zelfbescherming omdat elke maand de hoop en het fantaseren over een zwangerschap weggeslagen werd. Ik hoopte dat met dit goede nieuws het terug zou komen, maar ik durf het gewoon niet meer, voorpret hebben. Tot Jeroens grote frustratie zeg ik af en toe dat het zo ook prima is, met zijn drieën. Maar we moeten dit niet opgeven, die moeilijke hoop houden.

Dankjewel

Dankjewel

Wat ik tot slot nog even wel zeggen: dankjewel. Voor jullie bemoedigende woorden, de verhalen, de herkenbaarheid en de steun die ik ervaar. Met het delen van ons verhaal ben ik geschrokken hoeveel “verborgen” problemen rondom onvruchtbaarheid spelen. Zoveel mensen waarvan ik het niet wist en waarvan ik gewild had dat ik ze kon steunen zoals ze bij mij doen met hun lieve woorden. Nogmaals A Big Thank You!

Als dit artikel online komt, gaan wij naar de Gynaecologe. We krijgen dan meer informatie over de operatie, over Endometriose en over de kans op een natuurlijke zwangerschap. Vanaf daar moeten we verder kijken. Binnenkort kun je lezen hoe het gesprek met de Gynaecologe is verlopen, i’ll keep you posted!

Als een tweede zwangerschap niet lukt – Deel 1

Je hebt misschien mijn video wel gezien, waarin ik meer uitleg geef over het zwanger raken van een tweede kind. Even kort en krachtig: het lukt (nog) niet. Om meer bekendheid te geven aan secundaire infertiliteit, ga ik vanaf nu regelmatig schrijven over als een twee zwangerschap niet lukt. Vandaag deel 1.

Kinderwens

Kinderwens

Onze zoon Max is net drie geworden. Na een jaar was ik weer langzaam klaar voor een tweede zwangerschap. Omdat Jeroen nog volop in zijn deeltijd HBO-studie zat, besloten we dat het verstandiger was om nog heel even te wachten. Stiekem vond ik dit toen best lastig, maar hey, it takes two to tango, nietwaar? Jeroen begon aan zijn laatste studiejaar en gaf aan dat wat hem betreft prima was om nu te starten met het realiseren van een tweede zwangerschap (tja, ik kan het heel plat omschrijven, maar daar wordt niemand blij van, haha).

Geduld

Geduld

Toen we besloten dat we ons eerste kindje wilden krijgen, was ik binnen no time zwanger. Ik geloof dat er tussen het besluit en de test een week of zes zat. Ik moet dus ook eerlijk bekennen dat ik verwachtte dat het dit keer ook wel snel raak zou zijn. Helaas. Ons geduld werd flink op de proef gesteld en ik kan je vertellen dat ik daar niet zo goed in ben. Maar hey, wat heb je te kiezen? Dus je slikt elke maand braaf je foliumzuur en andere ondersteunende vitamines, eet gezond, probeert voldoende te bewegen (Ai. Failure). Jeroen stopte met roken en alcohol drinken en ik downloadde een app om mijn cyclus in bij te houden. Vet handig joh, om te weten wanneer je ei springt. Knapt je sexleven echt van op! (sarcasme mensen, sarcasme.)

Zwangerschapstest

Zwangerschapstest

Weet je wat het allerleukste is? Dat ik mijzelf elke maand weer wijs kan maken dat ik nu toch echt zwanger ben. Want dat ene gevoeletje had ik vorige maand niet! En nu doen mijn borsten geen pijn. Oh, en ik ben echt veel meer moe dan normaal hoor! Tjee, ben ik nu misselijk aan het worden? Die buikkramp is echt anders dan menstruatiepijn! Hey, ik heb nog geen kloppende mee-eter, zie je nu wel! En dan doe je maar weer een test. Negatief. Op het moment dat je geen testen in huis hebt vanwege zelfbescherming en 5 dagen overtijd bent en toch een test haalt en tijdens het piesen je menstruatie al ziet komen. Yes. Been there, done that. ZE-NUW-SLO-PEND.

Laat het los

Laat het los

Deze zin he: Laat het los. Kwaaier kun je me niet krijgen. Hoe dan?!?! Zijn ook altijd mensen die al zwanger raken als ze er naar kijken. Ik zeg altijd stoer dat ik mij er helemaal niet mee bezig houd. Behalve die paar vruchtbare dagen en de dag dat ik ongesteld word. Dan voel ik mij zo klote en verdrietig. Weer geen zwangerschap. Weer een eitje minder. Weer een teleurstelling. Weer laat mijn lichaam mij in de steek. Op dat moment ga ik direct denken wat ik anders had kunnen doen. Had ik die sushi niet moeten eten? Had ik meer seks moeten hebben? Had ik beter die foliumzuur moeten slikken? And so on.

Gynaecoloog

Gynaecoloog

Op een gegeven moment was ik bij de huisarts en ik vroeg advies. Doe ik iets fout, of is er iets anders wat the magic key to pregnancy is? Het enige wat mogelijk was, was een doorverwijzing naar de gynaecoloog. En daar zaten we dan, eind 2016. Een afdeling waar we voor het laatst waren toen ik het nieuws kreeg dat ze mij in gingen leiden om Max te halen. Een aantal afspraken, testen en echo’s volgden. Zelfs nog een zwangerschapstest (haha. Vijf minuten daarna volgde mijn menstruatie). Nu staat er een operatie op de planning.

Operatie

Operatie

The next step is dus een operatie. Begin april gaat mijn gynaecoloog mijn binnenkant bekijken. In medische termen heet dit Laparoscopie. Zo worden mijn baarmoeder, eierstokken en eileiders bekeken en zal er een blauwe vloeistof in mijn baarmoeder en eileiders worden gespoten, om te zien of deze goed doorgankelijk zijn. Er kan zo bekeken worden of mijn eileiders afgesloten zijn, er vocht in een eileider zit, of er sprake is van endometriose, verklevingen of vleesbomen en wat ze al niet meer zouden kunnen vinden.

Spannend? Mwoah. Ik heb mijn portie operaties wel gehad in mijn leven, dus wat dat betreft zie ik er niet tegen op. Ik ben wel erg nieuwsgierig wat er gezien gaat worden en wat de stappen na de operatie zullen zijn, Wat ik vooral voor nu hoop is dat ik weer zin krijg om te fantaseren over het zwanger zijn en het krijgen van een tweede kindje. Helaas is dat momenteel ver te zoeken omdat het vooral confronterend en pijnlijk is. Dan is wegstoppen gewoon de beste remedie, toch?

Over een paar weken, na de operatie, kunnen jullie deel twee verwachten. Voor nu ben ik vooral benieuwd hoe jullie weg naar een zwangerschap was. Vertel je mij er meer over in de comments?

Mijn bevalling

Het is vandaag drie jaar geleden dat ik moeder werd en hoewel ik geen mammablogger ben en dat ook absoluut niet wil zijn, leek het mij wel een mooi moment om jullie het verhaal van mijn bevalling te vertellen. Ik schuw geen enkel detail, dus denk je vrij beeldend, skip this shit.

37 weken zwanger

Het begint twee dagen voor mijn bevalling. Jeroen had voorjaarsvakantie en we gingen naar de verloskundige voor de tweewekelijkse controle. Ik was het al een tijdje zat en het idee dat ik nog in het ergste geval een week of zes zo moest doorgaan vond ik niet bepaald aantrekkelijk. Maar goed, ik was nog maar 37 weken zwanger, dus het zou echt nog even duren. Ik gaf aan bij de verloskundige dat ik het echt wel zat was en ze probeerde me nog wat moed in te praten. Ik moest veel rust nemen, dan zou de baby vast over een week of drie komen.

Ze ging met mij nog even een checklist af met klachten. Ik vertelde dat ik al een aantal dagen hoofdpijn had en een strak gevoel boven mijn buik en ribben. Maar goed, mijn hele lijf hing van ongemakkelijkheden aan elkaar, dus echt alarmerend vond ik dat niet. De verloskundige was iets minder blij. Ik mocht direct door naar het ziekenhuis voor controle voor mijn urine en een CTG voor de harttonen van de baby.

CTG

Ziekenhuis

De uitslag werd besproken door een Gynaecoloog. Ze gaf aan dat ik naar huis mocht om te eten en mijn spulletjes op te halen en dat ik opgenomen werd. Er waren eiwitten gevonden in mijn urine en dat kan wijzen op beginnende zwangerschapsvergiftiging. Ik weet mij nog goed te herinneren dat ik huilend mijn avondeten opat, ik had geen idee wat me te wachten stond. In het ziekenhuis kreeg ik een grote beker waarin ik mijn urine moest opvangen. Dit zou elke keer getest worden om te checken of het aantal eiwitten toenam of niet.

De volgende morgen besloot de gynaecoloog dat ik ingeleid zou worden. Ik kreeg een ballonnetje ingebracht om ontsluiting in te zetten. De rest van de dag mocht ik niet zoveel. Ik mocht niet op mijn laptop (wat ik stiekem toch deed, haha) en mijn telefoon was ook uit den boze. Ik wandelde de veel de ziekenhuisgangen op en af om zo de ontsluiting een eindje op weg te helpen. Jeroen was ondertussen als een malle alle dingen thuis nog aan het doen, zoals ramen lappen en goed schoonmaken. ’s Avonds kwam er gelukkig wel wat visite. Mijn ouders en schoonouders en vriendin Sharon. Ik heb nog even goed gelachen en na een slaappil probeerde ik nog wat te slapen die nacht. Geen succes, haha.

Inleiding

Om half 7 stond er een verpleegkundige aan mijn bed die wilde checken of het ballonnetje zijn werk had gedaan. Hij was er blijkbaar ’s nachts al uitgevallen en ik had voldoende ontsluiting om aan de bevalling te beginnen. Jeroen kwam naar het ziekenhuis en in de verloskamer werd ik aan allerlei apparatuur gelegd. Ook kreeg ik een infuus met weeënopwekkers. Rond een uur of tien begon ik de weeën goed te voelen en na een tijdje kreeg ik een infuus met Remifentanil. Je kunt om de zoveel minuten op een knopje drukken en je krijgt dan weer een beetje pijnstilling. Je kan er aardig suf van raken, ik lag dus lekker te spacen, haha. Jeroen zat rustig in een hoekje een tijdschrift te lezen en af en toe riep hij: “je mag weer drukken!”.

Verloskamer

De Bevalling

Rond ongeveer 13.30 uur werd mijn ontsluiting gecontroleerd. Omdat ik klaar was om te persen werd het pompje uitgezet en rond 13.45 mocht ik mee gaan persen op mijn weeën.

Tje-mig, wat een hellige rotpijn geeft dat! Ik had echt het gevoel dat ik volledig in de fik stond van onder.

Ik gaf aan dat ik deze pijn niet trok en ermee wilde stoppen. De verloskundige zei dat dat geen optie was en dat ik nu moest doorzetten. Ik keek Jeroen aan en zei dat hij vast mijn spullen mocht pakken, want we zouden weggaan. Ik was er klaar mee. Tot mijn grote verbazing zei ook Jeroen dat ik nu echt moest doorzetten. Whut?? We hadden toch afgesproken dat ik het tegen hem zou zeggen als dingen anders moesten en dat hij voor mij op zou komen? Sjee, wat voelde ik mij in de steek gelaten. Veel tijd om te treuren was er niet, want de volgende wee deed zich aan. Schreeuwend sloeg ik mij hier doorheen. Het hoofdje was al zichtbaar. Nog een wee te gaan en met alle kracht die ik in me had perste ik Max eruit. Waarschijnlijk met zo’n kracht dat ik voor mijn gevoel van onder tot boven en van links naar rechts uitscheurde. Feestje hoor!

The aftermath

Max werd meteen bij mij neergelegd, we hadden een jongetje! De grootste verrassing van alles, want we wisten het geslacht niet. Max mocht heerlijk even bij mij liggen terwijl Jeroen de navelstreng doorknipte. Daarna werd hij gecontroleerd en mocht Jeroen helpen om hem aan te kleden. Ondertussen werd bij mij down under de schade opgenomen. Jep, dat werd hechten hoor. Gelukkig kreeg ik pijnstilling (i’m such a pussy when it comes to pain) en kon het beginnen. Het duurde wel erg lang, de Gynaecoloog, die net naar huis was, werd opgeroepen en mocht ook nog even kijken. Het werd me toch een borduurwedstrijd. Ik was het op een gegeven moment goed zat, want de verdoving deed ook niet meer wat ie moest doen.

Max

Uiteindelijk werd ik gesommeerd om te douchen, ik had geen idee hoe ik dit in mijn eentje moest opknappen. Omdat het de verpleegsters te lang duurde, hielpen ze me gelukkig een handje. Helaas mocht ik door mijn vele bloedverlies niet direct naar huis, maar moest ik zeker een nachtje blijven. Sjee, wat was ik het beu. Gelukkig kwamen mijn schoonouders en ouders snel kijken en ook Jeroens broer, onze schoonzus en nichtje kwamen langs.

Hoewel ik dolgraag wilde slapen, lukte dit (again!) voor geen meter. De baby van de dame naast mij huilde continu en mijn borstvoeding kwam niet op gang. Ik kreeg hier maar bar weinig hulp bij en baalde flink. Ook was ik druk bezig met het staren naar het kindje in het doorzichtige bakje naast me. Zo nu en dan legde ik mijn hand op zijn buikje om te checken of hij nog wel ademde. Jee, dit kindje was gewoon van mij! Tijdens dit blije gevoel sloeg af en toe ook paniek toe. Ik ben gewoon voor altijd verantwoordelijk voor dit, zo eng!

The morning after

Gelukkig werd het ochtend en ik kon niet wachten om naar huis te gaan. Ik zou er wel even voor zorgen met de kraamverzorgster dat die borstvoeding wel zou lukken en ik wilde heerlijk weer in mijn eigen bed. De kraamtijd zal ik jullie verder niet mee vermoeien, want dat was een achtbaan vol emoties. Van het wennen aan het hebben van een kind tot de mislukking die ik voelde van het mislukken van mijn borstvoeding. Wellicht kom ik daar later nog eens op terug.

Ik kijk dus terug op een rare bevalling. Ik vond het verwarrend dat ik zo plotseling werd ingeleid en de pijn van het persen viel me tegen. Wel ben ik blij dat ik een vrij vlotte bevalling had, binnen 4 uurtjes was het gepiept. De kraamtijd vond ik lastig, vooral omdat ik dacht dat het borstvoeden een eitje zou zijn. Ik hoop dat ik het nog eens over mag doen en er positiever op terugkijk!

Hoe was jouw bevalling? Ik ben erg benieuwd!

Tien dingen die jij nog niet over mij wist

Let’s get to know Eke! Vandaag ga ik je wat feitjes vertellen die je misschien niet achter mij had gezocht. Wellicht slaak je een zucht van herkenbaarheid of is dit het laatste wat je ooit van mij gelezen hebt omdat je mij een totale idioot bent gaan vinden. Anyway, we gaan snel beginnen aan de opsomming: Tien dingen die jij nog niet over mij wist.

Alcohol

Ik vind alcohol niet lekker

Oké, niet helemaal waar. Heel af en toe, een à twee keer per jaar, drink ik wel eens een Breezer of een Smirnoff Ice (ja, heel erg ’00, ik weet het). Maar dat is dan niet thuis, maar op een feestje of bij iemand anders die het (speciaal voor mij) haalde. Wijn, bier en champagne vind ik echt niet te hachelen. Gewoon ranzig, ieuw. Ik vind alcohol niet lekker. Maar, main reason: ik word ook strontvervelend als ik drink. Ik ga belachelijk hard om alles lachen (gênant hoor, als iemand verdrietig aan het vertellen is over zijn net overleden parkiet) en word ont-zet-tend bijdehand. Dat is iets wat ik van nature al ben, maar gooi een beetje alcohol in mijn mik en ik raak op dreef. De wereld is echt a better place als ik het bij een Colaatje hou.

Maar Cola wel!

Geen alcohol voor mij dus, doe mij maar Cola, dat lust ik wel! Coca-Cola natuurlijk, en omdat de regular variant bomvol met suiker zit nemen we genoegen met Coca-Cola Light. Op mijn werk drink ik’s middags een blikje (joe, ze hebben nu dus Coca-Cola Zero Cherry!!! Dat geeft de werkdag echt dat beetje glans) en ’s avonds thuis een a twee glazen. Het houd me op de been en zorgt ervoor dat ik een leuker mens ben. Pepsi hoef ik niet, dan drink ik liever wat anders en met B-merken ga ik ook niet uit mijn dak van vreugde. Maarre, ’s ochtends drink ik gewoon braaf mijn glaasje melk en naast daarnaast ook gewoon thee hoor. Hoe ik aan deze addiction kom? Geen idee. Wel was in mijn jeugd de zondagse kerkdienst een stuk draaglijker bij het idee dat we naderhand thuis een glas cola mochten, joechei!

Warm eten

Warm eten

Eten is sowieso (ook te zien aan mijn weelderige figuur) een hot item in mijn leven. En over hot gesproken, ik houd van warm eten. Als dat drie keer per dag kon, dan stond ik vooraan. Begrijp me niet verkeerd, een boterhammetje gaat er echt wel in, maar als ik dat kon verruilen voor een prakkie Boerenkool, yum! Ik word dan altijd ook erg blij als ik in de pan kijk en er is genoeg over om de volgende als lunch te gebruiken. De man en ik tossen er nog net niet om wie het dan mee mag nemen.

Liever chips dan chocola

Begrijp me niet verkeerd, ik vind ze allebei lekker. Ik ben alleen meer een hartig persoon dan een zoetliefhebber. Overigens hoor ik mijn collega’s nu heel hard lachen in mijn hoofd, maar ja, ik kan moeilijk chips gaan lopen kanen op kantoor, nietwaar? Na de overdosis Milka (zo, die missen inkomsten joh) die ik in mijn zwangerschap heb lopen wegstouwen, weet ik het zeker. Ik wil gewoon chips. Smaak maakt me niet eens zoveel uit, al maak je mij heel erg blij met Bugles, Cheese Union en Thai Sweet Chili. Kom maar door!

Snacken

Snacken

In mijn late tienerjaren ben ik nog net niet uitgekozen tot Miss Frituur 2000. Men, wat houd ik van alles wat uit een frituurpan komt. Ook daar heb ik mijn volume aan te danken, en dan doel ik niet op mijn haar. Hoe vet (haha) zou het zijn als je gewoon ongelimiteerd gefrituurde shizzle kan eten? Dan snacken gewoon gezond is, met vitamines en mineralen en zo. Zou wat zijn hé? Dat je gewoon die Boneless Bucket weg kan stouwen, of dat grote McChicken-menu (met extra frietsaus). En hoe jammer is het (of eigenlijk misschien maar beter ook), dat er hier in de buurt geen filiaal van Smullers zit? Get my point?

De hel wat wokrestaurant heet

Ik hou er van om uit eten te gaan en dat proberen we ook zeker maandelijks te doen. Gewoon er even uit met zijn tweetjes in het kader van Date Night. Of met een vriendin afspreken die je veel te weinig spreekt, dan kun je beter ook maar gewoon eten toch? Maar als ik dan buiten de deur eet, wil ik ook bediend worden. Je kunt me niet ongelukkiger maken door naar de hel wat wokrestaurant heet, te laten gaan. Niet dat ik het eten niet lekker vind, want er is voor een ieder wel wat lekkers.

Zeker als je met een groep gaat, is het prijstechnisch voordeliger om “gezellig” te gaan wokken. Maar dat gezelligheidsaspect is ver zoek. Iedereen gaat op een ander moment van tafel om een rondje voedsel bij een te rapen. Hoe dan ook komt het moment dat je zielig en alleen aan je babi pangang zit. En als je net je laatste hap neemt en je vork nog niet hebt neergelegd, komt de ijverige puber met zijn eerste baantje je bord al weggrissen. En dan die rij, waar in je in moet staan omdat je toch nog iets anders wilt dan de lauwe babi pangang (waarvan je je stiekem afvraagt hoe vaak die al is opgewarmd). En als laatste wil ik nog even de gemiddelde wokrestaurantbezoeker aanstippen. Kijk, je hoeft van mij echt niet in driedelig pak naar de opschepfabriek. Maar had je echt niet iets anders in je kast dan dat (oh wat zijn we grappig) verwassen t-shirt met cartoonprint, die vale trainingsbroek (oké, ietsje beter dan de afritsbroek) en je slippers?

High Tea

High Tea

Laatste eten-gerelateerde onderwerp, oké? Ik ben een ware High Tea-addict. Voordat ik mij op deze blog stortte, hield ik mij vooral bezig met High Tea-en. Ik recenseerde High Tea’s en publiceerde deze op mijn website Hightealovely, een website die per provincie  een overzicht geeft waar je fijn kunt High Tea-en. Ik probeer dit nog steeds te doen, maar de tijd ontbreekt mij een beetje om nog regelmatig te gaan High Tea-en en daar dan ook nog eens uitgebreid verslag over te doen. Gelukkig krijg ik hulp van een aantal leuke mensen die helpen om Hightealovely levend te houden. Wat ik zo leuk vind aan High Tea-en? Het is de perfecte situatie om lekker bij te kletsen met vriendinnen, lekker te kanen en thee te drinken. Wel is er een voorwaarde voor mij: de gerechtjes van de High Tea moeten vers zijn en het liefst huisgemaakt. Kom dus niet aan met je Sligro-meuk, want dat kan ik thuis ook op een bordje keilen.

Mijn (soms wat bizarre) humor

Ik houd van lachen en dus van een goede portie humor. Zonder mijn soms wat bizarre humor zou mijn leven echt geen bal aan zijn. Ik vind (en ja, ik vind dat ik dat over mijzelf mag zeggen) dat ik echt grappig kan zijn. Ook een manier om lastige situaties wat op te fleuren of makkelijker te maken. Wel kan ik, als ik eenmaal goed op dreef ben, een tikkeltje te ver gaan (dat ik iets heel sarcastisch zeg, maar het stiekem gewoon meen) en dat is niet altijd handig. Wel vind ik mensen die mijn type humor niet waarderen, hemeltergend. Laugh a little! Maar goed, ze snappen natuurlijk ook niet dat ik retegrappig ben, haha.

Slapen

Slapen

Er zijn bepaalde voorwaarden die ik nodig heb, wil ik kunnen slapen. Zo kan ik echt alleen in een bed slapen (oké, een bank is ook wel eens gelukt) en bij voorkeur ook nog eens ons eigen bed. Tijdens weekendjes weg of vakanties moet ik echt altijd een nachtje (of bij een beroerd bed, twee) acclimatiseren. Ik neem dan altijd een van mijn (drie heb ik er) eigen kussens mee, dan ligt mijn poezelige koppie in ieder geval fijn. Waar ik ook slaap, thuis of ergens anders, ik slaap altijd met een pyjamabroek aan, anders is het gegarandeerd ellende. En slaap ik thuis? Zomer of winter (als het heel warm is niet), ik slaap met twee dekbedden. Gewoon lekker in mijn eigen holletje. En stiekem baal ik enorm dat de man het haat om inelkaarverstrengeld te slapen, zielig voor mij hé?

 

Bad

Ik ben nu ruim drie en een half jaar badloos en ik baal er enorm van. Mijn hele jeugd en puberteit hadden we een bad en toen Jeroen en ik 11,5 jaar geleden ons huis kochten, was mijn enigste voorwaarde dat er een bad in moest en zo geschiedde. Na zeven jaar besloten we dat we toch wat aan die lekkages van die niet zo goed geïnstalleerde badkamer moesten doen en besloten we de boel te verbouwen. En nee hoor, ik hoefde het bad niet terug. Kon prima zonder. HAHAHAHAHAHAHAHAHA. Niet dus. Ik krijg heb niet snel spijt van dingen, maar deze keuze doet nog elke dag pijn. Het snakken naar een warm bad als je het koud hebt (en dat heb ik dus altijd), het was echt, meerdere malen per week, mijn momentje. Of het ook voordelen heeft dat dat waterslurpende ding er niet meer is? Jazeker, de energierekening is gedaald en ik zie mijn man wat vaker. Maar oh, wat zou ik hem weer terug willen!

Zo mensen, je weet nu een stuk meer over mij. Ik ben natuurlijk enorm benieuwd of je je herkent of dat je zelf typische “jij”-dingen hebt. Laat je een reactie achter?

 

 

Als alles mogelijk kon zijn… deel twee: Privé

Vorige week kon je het eerste deel lezen van Als alles mogelijk kon zijn… Ik vertelde je over wat mijn ideale werksituatie zou zijn en hoe realistisch dit wel of niet was.

Omdat het een heel lang artikel zou worden als ik ook het gedeelte uit mijn persoonlijke leven erbij zou schrijven, heb ik er voor gekozen het op te delen in twee delen. Vandaag kun je lezen wat ik anders zou doen als alles mogelijk kon zijn op het gebied van mijn relatie, vriendschappen, gezin, familie, gezondheid en vrije tijd.

Relatie

Relatie

Jeroen en ik zijn ruim 14,5 jaar samen, waarvan 7,5 jaar getrouwd. Wat mij betreft worden we samen 100 of op zijn minst 85. Wat betreft onze relatie heb ik weinig wensen of behoefte aan verandering. Ik hoop vooral dat deze goed blijft, wat we ook nog voor onze kiezen krijgen de komende 50 jaar.

Het enige wat ik echt jammer vind, is dat we weinig tot geen gezamenlijke interesses of hobby’s hebben. Begrijp me niet verkeerd, ik hoef echt niet avond aan avond samen te kantklossen of te sjoelen. Jeroen houdt ontzettend van sporten en bewegen en ik houd van alles waarbij je niet hoeft te sporten of bewegen, haha.

Ach, we genieten sowieso van heerlijk samen uit eten gaan, dagjes weg met Max en gewoon thuis zijn met zijn drieën en rondscharrelen. Wat mij betreft ben ik een tevreden mens!

Gezin

Gezin

Ik geloof dat mijn vaste lezers het inmiddels wel weten: gezinsuitbreiding is meer dan welkom! Het lijkt ons supergaaf om een groot gezin te hebben met drie of vier kinderen. Op dit moment is de hoop op een groot gezin stukken minder, bij mij in ieder geval. Vooral omdat het krijgen van een tweede kindje niet zonder slag of stoot gaat.

Elke maand hopen we weer dat een zwangerschap ons gegeven is. Op dit moment hebben we een aantal afspraken gehad op de fertiliteitsafdeling en wachten we op een oproep voor een kijkoperatie van mijn buik. De verwachting is dat ik over twee maanden opgeroepen zal worden. Hoe gaaf zou het zijn als ik ondertussen wel zwanger raak? Maar stiekem durf ik daar al niet meer op te hopen. To be continued!

Familie

Familie

Ik kom uit een groot gezin, maar liefst vier broers zijn er voor mij geboren. Ik kijk terug op mijn jeugd als een gezellige maar ook roerige periode. Als alles mogelijk kon zijn zou ik op het vlak van familie meer tijd willen doorbrengen met mijn ouders, broers, schoonzussen, neefjes en nichtjes. Nu ontbreekt vaak de tijd om elkaar veel te zien en ik moet eerlijk bekennen dat ik daarin ook te weinig initiatieven neem. Dit geldt ook voor het gezin waaruit Jeroen komt.

Het lijkt mij echt fantastisch om (meerdere keren) jaarlijks een weekend samen weg te zijn en tijd door te brengen. Wel op voorwaarde dat iedereen de vrijheid heeft om te doen wat hij zou willen, het moet immers geen verplichting worden.

Misschien moet ik gewoon eens beginnen met iets kleins, een etentje plannen met mijn broers bijvoorbeeld. Gewoon, just the five of us. Weet je wat, ik ga ze meteen mailen!

Vriendschappen

Vriendschap

Ik ben gezegend met een aantal ontzettend lieve, leuke en soms hilarische vriendinnen waarmee ik echt te weinig tijd doorbreng. Dus als alles mogelijk kon zijn bracht ik ook met hen veel meer tijd door! Dan waren er bakken met geld om leuke dingen te doen, zoals weekendjes weg, heerlijk eten samen, noem maar op!

Ik zou ze grote boeketten en veel chocola sturen als ze het nodig hebben. Ze lekker mee uit nemen als ze even weg willen uit de dagelijkse sleur en ze kado’s geven om te laten zien hoe dierbaar ze me zijn.

Vrije tijd  

Vrije tijd

Ik denk dat mijn ultieme Als alles mogelijk kon zijn-wens is om meer vrije tijd te hebben. Dat is voor mij echt vrijheid. Hoe zeer ik ook geniet van mijn gezin en werk, hoe lekker zou het zijn als je zelf kon bepalen hoe je je tijd in kan delen? En hoewel ik weinig om geld geef (ik vind het fijn dat we rond kunnen komen en kunnen sparen), zou een mate van rijkdom toch ook wel zijn dat je je geen zorgen hoeft te maken.

Je kan dan bijvoorbeeld dat oh zo gewenste stedentrip met een vriendin zonder morren plannen. Wakker worden en besluiten dat je eens lekker gaat shoppen. Niet hoeven sparen voor die verbouwing van je huis of het vervangen van je auto. Iemand die je huis wekelijks even lekker uitsopt.

Maar zonder financiële vrijheid zou ik het heerlijk vinden om zonder schuldgevoel een dag te lezen. Naar de schoonheidsspecialiste gaan. Een flinke knip- en verfbeurt bij de kapper. Gewoon, tijd voor mezelf zonder dat een ander daarvoor hoeft in te leveren.

Gezondheid

Gezondheid

Op zich heb ik niks te klagen over mijn gezondheid, want ik heb (gelukkig!) geen ernstige aandoeningen. Een minpuntje is mijn slechte gehoor, maar ik weet niet of ik dat beter zou willen hebben als alles mogelijk kon zijn. Het lijkt me namelijk verschrikkelijk als je alles hoort, zoals een snurkende man (geloof me, het is zo fijn dat als je het wel hoort je je gewoon om kan draaien en je er geen last meer van hebt). Ook een koelkast die aanslaat, de wasmachine die centrifugeert, de klussende buurman. Nee, als het zo mag blijven zoals het nu is, dikke prima!

Wat ik wel zou willen is een grote liefde voor sport. Hoe fijn lijkt me dat zeg! Dat je dartel je bed uitspringt om eens lekker een kilometertje of vijf te hollen. Of dat je na je werk fluitend naar huis gaat omdat je na het eten naar de sportschool mag. Je niet kan wachten totdat het weekend is zodat je lekker kan volleyballen met je team. Helaas is er ergens in mijn ontwikkeling iets drastisch misgegaan want ik haat elke vorm van beweging. Fietsen vind ik dan nog wel oké, maar that’s it. Ik ben gewoon zo intens lui dat de tranen in ogen springen. En weet je wat? Als ik nou dol zou zijn op sporten, zou ik ook een topconditie hebben en reteslank zijn! Wie oh wie geeft mij die wonderpil?

Ik hoop dat je het leuk vond om mijn dromen te lezen. Het was in ieder geval enorm leuk om dit artikel te schrijven. ik ben heel erg benieuwd wat jij zou willen als alles mogelijk kon zijn. Laat je een reactie achter in de comments?

Als alles mogelijk kon zijn… Deel een: werk

Het idee voor het onderwerp van dit artikel spookte al een tijd door mijn hoofd. Het leefde helemaal op door een gesprek wat ik had waarin ik daadwerkelijk uit “moest” spreken hoe mijn leven er uit zou zien als alles mogelijk kon zijn.

Werk

We fantaseren allemaal wel eens wat we zouden doen als we de jackpot van de loterij zouden winnen, maar dat is niet zo zeer de strekking van dit artikel. Het zou natuurlijk wel handig zijn als je financiële vrijheid zou hebben en dat kan een hoop mogelijk maken. Ik neem je mee per onderwerp uit mijn leven hoe ik het anders aan zou pakken. Vandaag over werk!

Werk

Ik werk nu ongeveer vierenhalf jaar als Administratief Medewerker bij een Jeugdzorginstelling. Anderhalf jaar voordat ik aan deze baan begon, had ik via het uitzendburo een klusje voor deze instelling gedaan van een paar weken. Aan het einde van de zomer van 2012 hadden zij opnieuw een klus voor een aantal weken en belden mij of ik dit wilde doen. De aantal weken werden door personeel wat wegging (en de enorme stapels werk die er lagen) telkens verlengd. Uiteindelijk kreeg ik in juni 2013 mijn ooit zo gewenste vaste contract. And we all know how that ended up, zeg maar.

Droombaan?

Maar is dit dan nu echt mijn droombaan? En als ik echt alles kon wensen, zou ik hetzelfde werk dan nog doen? Geen idee. Dat komt niet omdat ik mijn werk, collega’s of wat dan ook niet leuk vind, maar meer omdat werken in combinatie met mijn gehoorverlies ONT-ZET-TEND veel energie vreet. Natuurlijk, iedere baan kost energie en iedereen is moe ’s avonds. Maar stiekem baal ik vaak dat ik niet meer de energie heb om een boek te lezen, met vriendinnen af te spreken en na een druk weekend met veel verplichtingen ik zonder energie aan een nieuwe week begin.

Blog

blog

Genoeg geleuterd, wat zou je dan willen? Ik zou wensen dat ik thuis, op mijn gemakje, deze blog naar een hoger niveau (yak, dat ik ooit deze term zou gebruiken, haha) zou kunnen brengen. Ik ben er namelijk van overtuigd, zonder dit arrogant te bedoelen, dat ik van deze blog een succesvol iets zou kunnen maken. Maar hey, dat kost tijd en energie. Die ik naast drie dagen werken, een leuke man en dito zoon van bijna drie, niet in overvloed heb. Wel zou ik financieel onafhankelijk willen blijven van Jeroen. Niet dat ik denk dat er een scheiding in het verschiet ligt (want je weet wel, together forever), maar omdat ik het gezond vind dat ik mijn eigen geld heb.

Dromen en wensen

Wensen

Dromen en wensen zijn natuurlijk leuk, maar ik weet wel dat ik van niks doen (als in: miljonair zijn en enkel op mijn gat zitten) niet gelukkiger ga worden. Ik ga het komend jaar gebruiken om weer de oude te worden op mijn werk (korte termijn), zodat ik er weer vol voor ga. Fijn voor mijn collega’s en mijzelf. Daarnaast wil ik door heel veel vrije tijd te steken in mijn blog, en deze zo professioneel mogelijk te maken, gaan zorgen voor een stabiele basis. En wie weet waar ik dan in 2018 sta!

Wat zou jij willen doen, als alles zou kunnen op werkgebied?